Rozdział XXVI

"Chyba się nie boisz, co?"

- No, nie wiem, czy Leo się nie zgorszy... - mruknął w zastanowieniu Collins. Wcale nie chciał oddawać temu człowiekowi swoich ubrań.
- Daj mu te ubrania - poprosił chłopiec, patrząc na długowłosego błagalnym wzrokiem. To byłoby dla niego odrobinę za dużo...
- O-okey... - odparł, wychylając się, by cmoknąć ukochanego w nos. Było mu trochę żal ubrań, jednak jeśli Leo, i nic dziwnego, nie chce oglądać nagiego Steviego, machającego wszędzie swoim penisem, właściwie ma świętą rację.
- Więc jakie mamy plany na dziś? - spytała czarnooka, zakładając nogę na nogę i przysuwając kubek bliżej siebie.
- Wiesz, pieseczku, jeśli dam ci już ciuszki, mógłbyś dla mnie trochę powęszyć na mieście, hm? No i oczywiście, nie martw się, będziesz na podsłuchu - skrytobójca uśmiechnął się, głaszcząc Marwicka po nosie, na co ten tylko lekko skrzywił się, jednak nic nie powiedział.
- Pójdę z nim, tak będzie bezpieczniej - zaproponowała czarnowłosa, wstając od stołu.
- Jak chcesz - obrzucił ją obojętnym spojrzeniem, zbierając naczynia, po czym poszedł z nimi w stronę umywalki.
- A ty jedz, kruszynko - pogłaskała blondyna po głowie i wyszła z kuchni, kierując się do swojego pokoju.
Zielonooki umył naczynia, po czym wytarł ręce w wiszącą nieopodal ścierkę
- Czy ja jestem kurą domową? - spytał sam siebie, podchodząc do Leo - Dasz radę jeszcze zjeść?
- Nie, już nie mogę - uśmiechnął się przepraszająco, podając mu talerz.
Pocałował go w czoło, po czym zjadł resztkę i umył ostatni talerz. Podszedł do chłopca i chwycił go w objęcia, uśmiechając się szeroko - Jak już wszystkiego się dowiem i zrobię porządek z ludźmi, którzy chcą ci coś zrobić, będziesz mógł wrócić do domu, skarbeczku - wyszeptał mu na ucho, delikatnie chwytając zębami jego płatek, zaczął go spokojnie ssać.
Błękitnooki uśmiechnął się uroczo, zarzucając ręce na szyję Kathela. Collins oderwał się od jego ucha, po czym otarł się nosem o nos jasnowłosego.
- Dostanę buzi od mojego aniołka?
Chłopiec złożył delikatny, krótki pocałunek na miękkich wargach zielonookiego.
Długowłosy otworzył oczy i spojrzał na niego z miłością, uśmiechając się lekko.
Złotooki uśmiechnął się tylko, przyglądając jakże uroczej scenie. W głębi duszy był bardzo uczuciowy i nie potrafiłby zrobić krzywdy chłopcu, który ostatnimi dniami chciał dla niego jak najlepiej. Nawet wiedząc, że jest to najważniejsza dla Kathela osoba, nigdy nie zniżyłby się do jego poziomu, by robić mu krzywdę. - Wyglądacie słodko, ciotaski - stwierdził, uśmiechając się szeroko. Był w jakiś sposób zadowolony, że Collins poznał już, co to znaczy kochać i miał nadzieję, że może to go zmieni, że może zrozumie, jak wielką krzywdę wyrządził mu niegdyś.
- A co my będziemy dzisiaj robić? - spytał Leo, głaszcząc długowłosego po policzku.
- A co byś chciał, kwiatuszku? - spytał Kathel, wędrując z nim do pokoju.
- A co możemy? - odpowiedział pytaniem, kiedy nic konkretnego nie przyszło mu do głowy.
- Wszystko - zaśmiał się Kathel, puszczając do niego oko. - Oprócz pokazywania się na oczy niebezpiecznym ludziom - dodał z namysłem.
- A myślisz, że w pobliżu huśtawki są niebezpieczni ludzie?
- Raczej nie, byłem tam kilka razy. Wiem o czym myślisz, ptaszynko - powiedział, stawiając go w przedpokoju na ziemi, by ubrał się do wyjścia na dwór. Sam narzucił na siebie płaszcz, wyjmując zza kołnierza długie włosy, nie schylając się wszedł w buty, nawet ich nie wiążąc, po czym wyszedł na dwór, ciągnąc Leo za rękę za sobą.
Chłopiec ucieszył się, że może pobyć trochę na dworze, nie siedząc na jadącym, jak dla niego zbyt szybko, motocyklu.
Zabójca usiadł na huśtawce i posadził sobie Leo na kolanach, od razu przytulając się mocno do niego. Odepchnął się nogami od ziemi, by rozbujać ławkę. Było mu tak dobrze i przyjemnie, że zamknął oczy, oddychając równomiernie i spokojnie, czuł, jak w jego wnętrzu znów rozlewa się znajome ciepło, kiedy wiedział, że naprawdę, nie kryjąc tego przed sobą, naprawdę go kocha. I to go martwiło.

Czarnowłosa od dłuższego czasu siedziała zamknięta w swoim pokoju. Słychać było tylko muzykę i przez jakiś czas, jak domyślił się Stevie, odgłos pracującej suszarki.
Rudowłosy zamyślił się zauważając, że nadal nie posiada ubrań. Nie miał ochoty wychodzić na dwór z mokrą głowa w taki chłód, do tego praktycznie nagi, toteż sam przeszedł się do pokoju, gdzie spoczywał plecak Kathela, usiadł naprzeciwko niego i zaczął szukać sobie ubrań. Gdy Stevie ubrał się w to co znalazł, a włosy były praktycznie suche, dziewczyna wyszła z pokoju oznajmiając, że jest gotowa. Miała na sobie biały, długi golf i rajstopy w czarno-czerwono-szarą kartkę, a włosy związane w wysokiego kucyka.
- Łał. - spojrzał na nią, otwierając szerzej oczy, jego źrenice wyraźne się rozszerzyły – Jesteś taka seksowna...
Dziewczyna uśmiechnęła się, zakładając długie buty. - Chodź, tygrysie - pośpieszyła go ruchem dłoni.
- Idę, idę - potwierdził, podchodząc do niej, po czym również założył buty schylając się, by je zawiązać.
Chinka klepnęła go zadziornie w pośladek, gdy sięgała po swój płaszcz.
Złotooki zamruczał prostując się i również przejechał dłonią po jej plecach i pośladkach. Narzucił na siebie czarny, skórzany płaszcz i pozostawił go rozpiętym.
- Chodźmy już - złapała go za nadgarstek i pociągnęła za sobą. Otworzył drzwi od garażu, jednak i tak nie mogła zabrać swojego samochodu.
- Kathel, daj mi klucze do twojego grata, muszę go przestawić.
- Nie jest gratem! - w jej stronę poszybował pęk kluczy, kiedy Collins oderwał się na chwilę od miłych chwil spędzanych z wybrankiem.
- Dobrze, dobrze - zaśmiała się, otwierając drzwi i odpalając samochód. Przestawiła go tylko kawałek dalej, żeby nie zagradzał wejścia do garażu.
- Mój piękny brumbrumek... - rozczulił się, patrząc na ukochanego vipera - Głodziłem się i nie spałem, pracując, żeby kupić to cudeńko...
Dziewczyna odrzuciła mu klucze, głaszcząc delikatnie maske samochodu. Tak naprawdę zazdrościła go Kathelowi i z chęcią dodałaby to cudeńko do swojej kolekcji, która w dniu dzisiejszym liczyła trzy samochody i dwa motocykle. Zielonooki schował klucze do kieszeni spodni, po czym pogłaskał Leo po nosie, uśmiechając się lekko
- Jak dziś się czujesz?
- Dobrze - uśmiechnął się, przytulając mocniej do jego piersi. Lanfen poszła do garażu, by za chwilę wyjechać z niego dużą, czarną terenówką. Zatrzymała się na podjeździe, żeby Stevie mógł usiąść po stronie pasażera.
Rudowłosy wskoczył do samochodu, układając płaszcz pod siedzeniem. Westchnął lekko, zastanawiając się, co zrobią mu, jeśli będą chcieli się dowiedzieć, gdzie obecnie jest Kathel. Tak naprawdę wcale nie powiedział im tego z własnej woli, jednak mafia szukała jakichkolwiek powiązań z tym człowiekiem, odwiedzili również więc i sierociniec, krok po kroku odnaleźli jego... A teraz Kathel każe mu znów się z nimi spotkać. Zgarbił się, przybierając przygnębioną minę.
- Coś się stało? - spytała, wyjeżdżając na ulicę i machając na pożegnanie Kathelowi i Leo.
- Nie... - westchnął, zamykając oczy. Zastanawiał się, czy, tak jak obiecali, połamią mu ręce i każdy palec oddzielnie...
- Chyba się nie boisz, co? - poklepała go po udzie, by dodać mu otuchy - Ze mną nic ci nie będzie.
- Wszystko w porządku - uśmiechnął się do niej, wzdychając głęboko. Nie byłby tego taki pewien... - Wiesz, wcale nie miałem zamiaru im mówić... Ale chciałem przeżyć do spotkania z Kathelem - wyszczerzy zęby w uśmiechu, drapiąc się po głowie w zakłopotaniu.
- Nie tłumacz się, kocie. Ty nie jesteś dzieckiem, a ja nie jestem twoją mamą - uśmiechnęła się, naciskając lekko pedał gazu.
- Nie chciałbym, żebyś była moją mamą. I nie tylko dlatego, że nie dożyłbym przejścia okresu buntu - zaśmiał się, opierając plecami o siedzenie.
- No wiesz, moje dzieci nie ośmieliłyby się buntować - zaśmiała się cicho.
- No i nie wypadałoby robić tego z mamą - mrugnął do niej jednym okiem, zakłądając ręce na kark.
- To twoje zdanie - odparła z łobuzerskim uśmiechem.
- Łoł... Mam nadzieję, że żartujesz - spojrzał na nią z niepokojem.
- Żartuję, żartuję - zaśmiała się podejrzanie, jakby jednak niekoniecznie mówiła w tej chwili prawdę.
- Bo to byłyby nowe stopnie zboczeństwa... A nawet gorzej... - w jego oczach czaiła się groza.
- Wiem, przecież żartuję - znów poklepała go po udzie, tym razem zostawiając tam rękę.
Uśmiechnął się lekko, czując jej dotyk na swojej nodze. Pogłaskał ją delikatnie i czule, przykrywając jej drobną dłoń swoją, również ją tam pozostawił.
- Gdzie mam jechać? - spytała, zwalniając nieco, gdy znaleźli się w centrum miasta.
- Hm... Teraz zakręć w tamtą stronę, a później wjedziesz w taki zaułek, wygląda jakby sę kończył ścianą, ale to tylko złudzenie. Powiem ci, kiedy tam dotrzemy - poinstruował, splatając z nią palce, może dla poczucia większego bezpieczeństwa...
Dziewczyna kiwnęła głową na potwierdzenie, że zrozumiała. Dotyk rudowłosego był taki czuły... A całkiem niedawno miała zamiar go zabić. Uśmiechnął się, kiedy zauważył, że nie wyciągnęła ręki z jego uścisku, po czym delikatnie ucałował ją w szyję., jakby chciał jakoś pokrzepić się przed spotkaniem z mafią, która zapewne będzie miała z nim do porozmawiania... Za niedługo czarny samochód zaparkował w miejscu, do którego zmierzali. Chinka westchnęła ciężko zanim opuściła swój pojazd.
Rudowłosy wyszedł z auta i podszedł do drzwi. Stanął tyłem, wystukując odpowiednią sekwencję puknięć. Przekazał jej na migi, by zrobiła to samo, po czym drzwi uchyliły się, po jakimś czasie otwierania mosiężnych zamków. Budynek wyglądał, jak opuszczone, a drzwi były zbitką kilku desek, która od wewnątrz okazała się być mocną, stalową płytą. Zostali oboje wciągnięci do środka, kilka osób związało im oczy i skuło ręce za ich plecami. To trochę ograniczało ewentualną obronę.

Rozdział XXV

"Ty nie jesteś bąbelkiem! Ty jesteś wielką parchą!"

- Jeśli będziesz super grzeczny - pogłaskała go po policzku, po czym powoli podniosła się do siadu. Przeciągnęła się i wstała z łóżka - Pójdź się umyć. Jak znajdziesz jakieś ubranie, w które się wciśniesz, to możesz sobie wziąć - poinstruowała go, po czym spokojnie opuściła pokój.
Steve posłusznie wstał i poszedł do łazienki, nie zważając na to, że jest kompletnie nagi. Spojrzał w lustrze na swoje podrapane ciało.
- Ojej... Dzika kobieta - stwierdził, wchodząc pod prysznic. Wypuścił strumień ciepłej wody na swoją skórę, wzdychając ze zmęczeniem i ulgą.

Collins, gdy usłyszał, że ktoś wyszedł z pokoju wstał, sadzając chłopca na swoje miejsce, po czym pognał prędko w poszukiwaniu Lanfen, by spytać się jej, co to właściwie miało być.
- O, Kathel, dobrze, że jesteś - uśmiechnęła się na widok długowłosego - Chodź zapalić - powiedziała, wsuwając na nogi czarne trzewiki.
- Dobra - wzruszył ramionami, spoglądając na nią z ukosa - Ale wiesz, że nie masz majtek, nie?
Czarnowłosa podniosła palec, jakby chciała coś powiedzieć, jednak odwróciła się tylko na pięcie i weszła na chwilę do pokoju, szybko wracając z powrotem - Już mam, idziemy.
Zakrył usta dłonią, śmiejąc się cicho, kiedy wyszli na dwór. Wyciągnął paczkę, po czym spojrzał na nią badawczo.
- Czekaj, czekaj... Okazyjnie, tak? A co za okazja przed chwilą była, hm?! - dodał z naciskiem na ostatnie słowo, przysuwając do niej twarz, popatrzył na nią szeroko otwartymi oczami, oczekując wyjaśnień.
- Urodziny Ani - odparła, odpalając papierosa i ustawiając się twarzą do wiejącego wiatru, żeby włosy nie wchodziły jej do oczu i buzi.
- Eh? Kto to jest Ania? - spytał, unosząc jedną brew do góry.
- Ani ja, ani ty* - pokazała mu język, pocierając ramię otwartą dłonią. Nie pomyślała, że może być aż tak zimno... Długowłosy rozsunął bluzę i przytulił ją od tyłu, zamykając poły ubrania na jej ciele.
- Trzeba się było ubrać, golasie - wsadził papierosa do ust, wychylając głowę zza jej barku - Odpal mi.
Wyciągnęła zapalniczkę, robiąc ochronny daszek z dłoni, by wiatr nie zdmuchnął płomienia.
Zaciągnął się mocno, po czym przesunął papierosa w kącik ust - No to jak, powiesz mi, cóż to była za kara, jaką dostał nasz Stevie?
- Oj spadaj - rzuciła, wiedząc, że Kathel i tak się domyślił.
- Zboczuchy - stwierdził, rozcierając jej zmarznięte ramiona dłońmi. Przylgnął do niej mocniej, by zimne powietrze nie dostawało się do zakamarków jej ciała.
- I kto to mówi - prychnęła, wypuszczając dym nosem.

Niebieskooki stwierdził, że zrobiło się podejrzanie cicho, sprawdził więc każdy pokój w poszukiwaniu Kathela. Gdy go jednak nie znalazł, usiadł w kuchni przy wielkim stole, uprzednio nalewając sobie szklankę wody.
Steve w tym czasie wyszedł z łazienki w ręczniku przewiązanym na biodrach, z wilgotnymi włosami opadniętymi na oczy. Pomachał do chłopca przyjaźnie, po czym usiadł obok niego.
- Cześć - blondyn uśmiechnął się do niego - Co ci się stało? - spytał, przejeżdżając opuszkami palców po świeżych jeszcze, podłużnych ranach na ramionach złotookiego.
- Nie, nie, to nic - uśmiechnął się, podbierając mu trochę wody ze szklanki. Był podejrzanie radosny, takiego błękitnooki go jeszcze nie widział.
- Nie wygląda jak "nic" - spojrzał na niego podejrzliwie - O, i tutaj też masz - wskazał na jego tors.
- W każdym razie, to było bardzo przyjemne - puścił do niego oczko, uśmiechając się miło.
- Skoro tak mówisz, to okay - wzruszył ramionami, upijając łyk wody ze szklanki.

- Chodźmy już, bo mi nogi z zimna odpadną - czarnowłosa rzuciła na wpół wypalonego papierosa i zadeptała go dokładnie, żeby zgasł. Długowłosy poklepał ją ze śmiechem po pupie, mówiąc - Dobrze, że ci o majteczkach przypomniałem, zboczuszku - również wyrzucił papierosa, jednak jego był spalony do końca, po czym zadeptał go piętą i udał się w kierunku domu. Ciemnooka udała się za nim, dziękując mu w myślach, że jej o tym przypomniał.
- Która godzina? - zapytała, całkiem tracąc rachubę.
- Jakoś... Wcześnie. To znaczy, jasno już - wyjął z kieszeni telefon - No, dziewiąta - odparł wchodząc do mieszkania. Zobaczył swojego ukochanego i siedzącego obok... Steviego. Podszedł do obojga i usiadł okrakiem za Leo, obejmując jego tors ramionami, a uda swoimi nogami. Cmoknął go w tył szyi i uśmiechnął się ciepło.
- Wygląda na to, że całkiem dobrze się dogadujecie - stwierdził złotooki, patrząc na tulącą się parę.
- Ty i Lanfen chyba jakoś też... - odparł kąśliwie, zamykając oczy.
- Kathel, uważaj co mówisz - syknęła czarnooka, opierając się ramieniem o framugę drzwi.
- No, a co, nie? - poruszył sugestywnie brwiami i pokazał jej różowy język.
Dziewczyna prychnęła w odpowiedzi, wychodząc z kuchni i kierując się w stronę łazienki.
- Zrób śniadanie - rzuciła w stronę Kathela, znając jego kucharskie umiejętności.
- No dobra - odparł, wtulając się mocno w plecy chłopca - Co chciałbyś na śniadanko, bąbelku? - spytał słodkim tonem głosu.
- Omleta - odparł Stevie z uśmiechem, po czym od razu oberwał kantem dłoni w głowę.
- Ty nie jesteś bąbelkiem! Ty jesteś wielką parchą!
- Obrażam się - stwierdził, splatając ręce na piersi.
Jasnowłosy zaśmiał się cicho, po czym ucałował zielonookiego w policzek.
- Co zrobisz - uśmiechnął się. Granatowowłosy wstał i tanecznym krokiem podszedł do lodówki.
- No... Wyjdą te omlety. Żeby nie było, to ja mam ochotę na omleta - sprostował, podkreślając słowo "ja". Na stole położył kilka jajek**, po czym zaczął przeglądać szafki w poszukiwaniu mąki - Wolicie na słodko, czy słono? - spytał, czując się w swoim żywiole.
- Na słono - odpowiedział niebieskooki, przyglądając się z uwagą kwiatom stojącym na stole.
Rudowłosy postanowił się nie odzywać, nadal dąsając się za parchę.
- Ej, tygrysie, a ty jakie chcesz?
- Słodkie - mruknął, przypominając sobie, jak nazywała go Lanfen, kiedy byli w łóżku. Kathel zaśmiał się, wyjmując z lodówki brzoskwinie - Wiedziałem, że tygrys na ciebie zadziała.
Stevie tylko zarumienił się lekko. To znaczy, że jednak słyszał...
- A dlaczego? Lubisz tygrysy? - spytał Leo, opierając twarz na dłoni i przenosząc wzrok z kwiatków na Steviego.
- No, on przecież jest tygrysem, zawarrrcz - powiedział drapieżnie Collins, wykonując dłonią ruch drapania pazurami. Widocznie się z niego naigrawał, jakby nie miał już z czego, tylko cudzego seksu. W tym momencie dostał w twarz mokrym ręcznikiem.
- Ble, on był na twojej dupie! - krzyknął zielonooki, znów pędząc do łazienki.
Długowłosa wysunęła głowę zza ciemnoniebieskiej zasłony prysznica.
- A ty co tu robisz?
Zabójca wsadził głowę tam, gdzie zasłona odstawała, tworząc przejście, po czym prysnął sobie mocnym strumieniem wody w twarz, próbując powiedzieć "nieważne". Dziewczyna wzruszyła tylko ramionami, mrucząc pod nosem coś o braku prywatności i wróciła do namydlania ciała, nie zwracając więcej uwagi na obecność granatowowłosego. Kiedy Kathel skończył, rzucił jeszcze na nią okiem, przebiegając źrenicami całe jej ciało.
- Jesteś seksi! - podniósł kciuk do góry, wyjmując głowę zza zasłony.
- No wiem, zboczeńcu - wychyliła na chwilę głowę, żeby pokazać mu język - Zrób mi jajka na szynce, cukiereczku.
- Miałaś dzisiaj już dwa, ale nie wiem czy z szynką - teatralnie złapał się za krocze, poruszając jądrami w górę i dół, po czym dodał - Drapieżna kocico! Łuhuu! - albo było mu bardzo szkoda, że go tam nie było, albo naprawdę mu się nudziło.
- Chodź tu - mruknęła zalotnie, kiwając palcem zachęcająco.
- Heh, nie - odparł, odwracając się tyłem, gdzie zakręcił figlarnie biodrami.
- No choodź - puściła do niego oczko, wystawiając nogę zza zasłony.
- Chyba zapomniałaś, że jestem gejem! - zaśmiał się, robiąc zeza i wystawiając język.
Chinka zwęziła oczy w szparki i schowała się za zasłoną.
- Dostaniesz dzisiaj - warknęła, odkręcając ciepłą wodę.
- Uderz mnie jeszcze, mocniej! - jęknął, symulując orgazm, po czym otarł się z wdziękiem plecami o ścianę, zjeżdżając po niej kawałek w dół. Uciekł tak prędko, jak wpadł, wskakując ze śmiechem do kuchni.
- Palant - krzyknęła na tyle głośno, by Kathel ją usłyszał.
- Ale za to jaki słodki! - odkrzyknął, wracając do robienia omletów. Jasnooki popatrzył na długowłosego, następnie na Steviego, na samym końcu wracając do obserwowania kwiatków.
Po jakimś czasie stanęły przed ich nosami dwa omlety, jeden z zatopionymi w nim smażonymi warzywami, unosiła się z niego przyjemna woń przypraw, a drugi z masą utartą z brzoskwiń i bananów ze śmietaną i cukrem.
- Bon apetit, brzoskwinki, jak cycuszki naszej Chinki - puścił oko złotookiemu, oblizując wargi - mniam, mniam!
Marwick spojrzał na stół, po czym chwycił widelec i rzucił go nim w plecy, gdzie wbił się, stercząc teraz do tyłu.
- Aaa, chyba cię pogięło! - załkał Collins, próbując sięgnąć niewygodnego miejsca. Jasnooki zabrał się za jedzenie omleta, powoli przeżuwając każdy kęs. Postanowił nie mieszać się w ich kłótnie, bo i tak nic nie rozumiał. Zielonooki zrezygnował z prób wyjęcia sztućca bezboleśnie z pleców, po czym pokroił szynkę na plastry, rzucając ją na patelnię. Czuł, że w jakiś sposób świat obraca się przeciwko niemu... Czarnooka wyszła z łazienki owinięta w miękki ręcznik, z mokrymi włosami spoczywającymi na jej ramionach. Podeszła do Kathela, poczęstowała go mocnym kopniakiem w cztery litery, po czym jednym ruchem wyciągnęła widelec z jego pleców.
- Nie wolno rzucać drogimi sztućcami - powiedziała, wrzucając go do zlewu. Collins syknął z bólu, zaskoczony nagłym uderzeniem, po czym zaczął rozmasowywać dłońmi pośladki
- Ty jesteś zła kobieta... - jęknął, podając jej talerz z jedzeniem.
- A ty palant - pokazała mu język, zabierając naczynie i siadając obok Leo.
Zielonooki na końcu mógł pomyśleć o sobie w kwestii śniadania, toteż wziął przygotowanego wcześniej omleta i wymazał go tym samym, czym Steviemu. Usiadł naprzeciwko Leo i uśmiechnął się do niego promiennie. Blondyn odpowiedział mu uśmiechem, wracając do męczenia omleta. Nie szło mu to najlepiej, choć powinien być porządnie głodny. Collins pogłaskał go delikatnie po policzku.
- Jedz, jedz, kochanie. - mruknął, patrząc na niego z troską.
- Jem, jem - westchnął, biorąc mały kawałek omleta do buzi.
- Ja bym się chętnie kawy napiła - Chinka popatrzyła z uśmiechem na długowłosego.
- To sobie zrób - pokazał jej język, kopiąc ją lekko pod stołem.
- Ty mi zrób, zajączku - otarła się łydką o jego łydkę.
Granatowowłosy poczuł, że jeśli będzie się dłużej opierał jej noga może powędrować wyżej, a tego by na pewno nie chciał. Uśmiechnął się lekko i wstał, wzdychając z ulgą, że uratował swoje jądra, po czym zabrał się za robienie kawy - Z mlekiem?
- I cukrem - uśmiechnęła się do niego, po czym wróciła do swojego śniadania.
- Jakie proporcje? - spytał jeszcze, wyjmując z kieszeni gumkę, którą związał swoje włosy w niski, koński ogon.
- Pół kubka mleka i cztery łyżki cukru - odpowiedziała bez zastanowienia.
Kathel przygotował kawę i postawił przed jej nosem, jeszcze gorącą i nie zaparzoną. Usiadł, chcąc dokończyć śniadanie.
- Kathel, miałbyś dla mnie jakieś ubranka?
- Nie.
- To mogę chodzić nago, jak chcecie...
Granatowowłosy otworzył szerzej oczy, jednak nic nie powiedział.
- Mi to tam nie przeszkadza - stwierdziła Lanfen, zjadając ostatni kawałek swojego śniadania.
___
* Felis: To taki żart miał być, jakby co.
** Kathel: I był supiekejfuj żeby nie spadły.

Rozdział XXIV

Uwaga! Rozdział dla czytelników +18!

"Nadal twierdzę, że nie jestem niczyją dziwką"

Czarnowłosa odwróciła się w jego stronę i przyjrzała uważnie. Właściwie brakowało jej męskiego dotyku, jednak miała pewne opory... Mężczyzna podparł głowę na dłoni, widząc jej wahania i uśmiechnął się frywolnie, odgarniając włosy opadające na oczy. Wyglądało na to, że on również chciałby zaspokoić swój popęd, biła od niego aura podniecenia, kiedy spoglądał na pociągające ciało Chinki. W umyśle dziewczyny kłótnie wygrało pożądanie. Z powrotem znalazła się na łóżku obok Steviego i szybkim ruchem uwolniła jego nadgarstki. Złotooki uśmiechnął się lekko, po czym przejechał dłońmi po jej idealnie wykrojonej talii.
- Piękna... - mruknął cicho. Nigdy nie pomyślałby, że będzie to robił z dziewczyną, która zawsze dawała mu popalić. A komu w końcu nie dawała?
- Zaczynaj, kocie - puściła do niego oczko, uśmiechając się perwersyjnie.
Położył ją delikatnie pod sobą i musnął ustami jej szyję, schodził coraz niżej, obcałowując ciepło jej obojczyki, podwinął koszulę nocną, odsłaniając obfite, okrągłe piersi. Tak dawno mógł je oglądać... Wsadził nos między nie, delikatnie liżąc to miejsce, a dłonie zatrzymały się na jej zaokrąglonych biodrach. Dziewczyna mruczała z zadowoleniem. Każdy gest złotookiego był bardzo subtelny i przyjemny. Przejechał językiem po jej prawej piersi, zatrzymując się na różowym sutku, objął go ustami i począł delikatnie lizać i ssać, co jakiś czas ostrożnie podgryzając zębami. Jęknęła, wplatając palce w jego włosy. Drugą ręką lekko masowała jego kark, przesuwając opuszkami palców po wrażliwej skórze. Uśmiechnął się, widząc, że sprawianie jej przyjemności wychodzi mu nie najgorzej. Położył dłoń na jej szczupłym brzuchu, przejeżdżając palcami przez całą jego długość, zatrzymał się tuż przed krawędzią jej majtek i powędrował z powrotem w górę, zajmując się teraz drugą piersią. Chinka wsunęła nogę między uda rudowłosego i kilka razy otarła nią o jego męskość, cały czas pojękując cicho. Zamruczał z aprobatą, czując, jak penis pęcznieje wyraźnie pod jej dotykiem. Pogłaskał jej żebra, zbliżając się do twarzy długowłosej, złożył ostrożny, subtelny pocałunek na jej miękkich, wilgotnych wargach.
- Nie całuj mnie w usta, tygrysie - pouczyła go, choć nie mogła powiedzieć, że pocałunek jej się nie podobał.
- Nadal twierdzę, że nie jestem niczyją dziwką - wyjaśnił, przekręcając głowę, by ucałować ją czulej i dłużej. Głaskał delikatnie wnętrze jej uda, co jakich czas zahaczając o najczulsze na dotyk miejsca, a ona nie opierała się więcej, całkowicie poddając się jego męskim dłoniom i miękkim wargom. Zamknął oczy, zamykając jedną jej pierś w ciepłym, czułym uścisku, zabawiał się jej miękkością, uciskając i masując z wyczuciem, by po chwili zacząć kręcić duże koła, zwężające się ku środkowi, by znów subtelnie pieścić jej sutek. Wślizgnął się językiem do jej ust myśląc, że kara ta jest całkiem przyjemna, zwłaszcza, że otrzymywana od tej kobiety... Ciemnooka musnęła język rudowłosego czubkiem swojego języka, w tym samym czasie zabierając się za rozpinanie jego koszuli. Mężczyzna, nie odrywając od niej rozpalonych ust, zaczął wodzić dłonią w niższych partiach jej ciała, przesuwając palcami wzdłuż jej warg sromowych, wciąż ukrytych za cienkim materiałem. Dziewczyna mruknęła, delikatnie wodząc palcami po torsie złotookiego. Nadal, co jakiś czas, ocierała nogą o jego męskość. Usłyszała tłumione jęknięcie, kiedy wsunął palce pod jej bieliznę, zsuwając ją z jej bioder, zahaczył dłonią o jej intymne miejsce. Jedna dłoń długowłosej powędrowała na plecy Steviego, delikatnie drapiąc go długimi paznokciami, drugą zaś powoli zaczęła rozpinać pasek jego spodni. Westchnął z uśmiechem, podgryzając płatek jej ucha.
- Chyba nie są takie złe te moje pocałunki... - szepnął zmysłowo, przejeżdżąjąc palcami wzdłuż linii między wargami sromowymi. Odpowiedziała mu uroczym uśmiechem, rozpinając jego rozporek i zsuwając spodnie wraz z bokserkami.
 - Ojej... - stwierdził, spoglądając między nogi. Bardzo chciałby już zacząć, wprost nie mógł się doczekać, on i jego męskość... - Chciałaś zrobić mu krzywdę - przypomniał, robiąc smutną minę.
- Wiem, ale nie mam tam zębów ani nic, więc możesz czuć się bezpieczny - powiedziała, klepiąc go ponaglająco po udzie.
- Ale on się ciebie boi, chciałaś mu zabrać jego jajeczka - cmoknął ją słodko w nos, uśmiechając się lekko, po czym ugiął mocniej nogi w kolanach, by przejechać prąciem po jej genitaliach.
- Nie drocz się już ze mną - położyła nogi na jego plecach, pocierając zachęcająco łydką jego lędźwie.
- No dobrze... - wymruczał, jednak po chwili zmarszczył brwi - Boom, pregnant, kochana! Co masz na swoją obronę? - spytał, martwiąc się, co poczęłoby biedne dziecko, gdyby okazało się, że jest w brzuchu tej sadystki, a niedaleko znajduje się gwałciciel - Kathel.
- Zabezpieczam się, przecież nie chcę mieć dziecka - odparła, jakby było to coś oczywistego - Więc wejdź we mnie, tygrysie - szepnęła zmysłowo.
- No nie wiem, z tego co wiem, nie obcujesz wyłącznie z mężczyznami, a z kobietą raczej w ciążę nie zajdziesz - zaśmiał się, trącając palcem jej nos, w tym samym momencie zanurzył się w niej, jęcząc w uniesieniu, mocno zarumieniony. Ciemnooka już chciała coś powiedzieć, jednak jęknęła tylko głośno, wbijając paznokcie w jego plecy. Rudowłosy warknął cicho, podgryzając delikatnie jej ramię, po czym zaczął poruszać biodrami na boki, poszukując przyrodzeniem najczulszych miejsc wewnątrz pięknej, brutalnej Lanfen. Zacisnął dłoń na jej pośladku, czując jego jędrność i sprężystość, oraz niewiarygodną gładkość, stęknął cicho, mrużąc oczy z uwielbieniem.
- Och, Stevie - jęknęła przeciągle, przesuwając paznokciami po całej długości pleców rudowłosego tak, że powstały na nich długie, płytkie ranki.
- Co za drapieżna kocica... - mruknął, przesuwając językiem po całej długości jej szyi. Wysunął trochę swój członek, przy wtórze dźwięków rozkoszy, po czym wszedł w nią z powrotem, jęcząc cicho. Przyjemne, bardzo przyjemne uczucie, kiedy ścianki jej wnętrza przylegały do niego całkowicie, ściągając przy wkładaniu, a nakładając przy wyciąganiu jego napletek.

Kathel otworzył szerzej oczy, słysząc dobiegające z pokoju gościnnego dźwięki. Złapał Leo za rękę i pociągnął go w najbardziej oddalony pokój od tego, by nie musieli wysłuchiwać tych okropnych dźwięków.
"To jest ta kara? Jakoś mi się nie wydaje, żeby karali się nawzajem.. Zdrajczyni!"
- Co się stało? - spytał blondyn, idąc posłusznie za zielonookim.
- Nic, perełko - uśmiechnął się, ściskając mocniej jego dłoń. Może trochę nawet zazdrościł im zabawy, ale... On miał Leo i był z tego powodu szczęśliwy. Usiadł w fotelu i posadził go sobie na kolanach, obejmując ciepło w talii, wtulił głowę w jego pierś. Kiedyś na pewno to zrobią... Musi być tylko cierpliwy i poczekać. Nie wyobrażał sobie, po prostu nie przechodziło to przez jego myśli, że jego przyjaciółka i wróg mogą teraz tam się mizdrzyć, dotykać i... Och, nieprzyjemne.
Chłopiec zarzucił mu ręce na szyję i złożył delikatny pocałunek na jego policzku.
Granatowowłosy uśmiechnął się i, kładąc dłonie na jego pośladkach, przysunął go bliżej siebie i delikatnie położył na swoim torsie, całując go ciepło w głowę.
- Leo... - mruknął cicho, kładąc policzek na jego włosach.
- Tak? - delikatnie pogładził go po piersi.
- A ty mnie lubisz, Leo? - spytał, wtulając go mocniej w siebie. Nie był już niczego pewny. Przez wydarzenia z ostatnich chwil to, co wiedział, całkiem mu się pomieszało.
- Lubię - odparł z uśmiechem, przytulając się mocno do niego.
- To dobrze - oparł się czołem o jego czoło i spojrzał mu głęboko w oczy - Chętnie bym cię pocałował - uśmiechnął się delikatnie, głaszcząc jego oba policzki.
- To mnie pocałuj - podniósł głowę i ułożył usta w "dziubka".
Właściwie chyba był już czysty... Nawet poparzył sobie język, więc powinno być dobrze. Zbliżył się ustami do jego ust i ucałował go czule, drapiąc przyjemnie po karku. Chłopiec oddał delikatny pocałunek, kładąc dłonie na policzkach długowłosego.

- Mocniej - mruknęła, klepiąc go lekko po pośladku.
Rudowłosy posłusznie wbił się w nią mocniej, zaczynając ssać ostrożnie jej pierś, chciał sprawić jej maksimum przyjemności. Kiedy go tak klepano i rozkazywano, znów czuł się... Wykorzystywany. Ale przynajmniej w tak przyjemny sposób i nie z Kathelem... Nie! Nie mógł uwierzyć w to, że podczas tak gorącego seksu z Lanfen, zaczął myśleć o tym długowłosym zboczeńcu. "Aż tak mi się nudzi?" spytał sam siebie, wpychając swój członek jeszcze szybciej i mocniej.
Czarnowłosa jęczała i mruczała na zmianę, przejeżdżając paznokciami po jego plecach, lędźwiach, bokach, brzuchu i żebrach. Złotooki poczuł, że cały właściwie jest obdrapany, a z ran wycieka mu krew. Zamrugał, przypominając sobie jej wściekłość, kiedy...
- Lanfen, zabrudzę ci pościel! - pisnął ze strachem, gwałtownie wyjmując z niej penis.
- Chuj z pościelą, pieprz mnie, Stevie - mruknęła rozkazująco, przyciągając go do siebie za ramiona.
- Okey. Ale potem, żebyś nie miała pretensji - pouczył ją, wkładając znów swój członek mocno, szybko i głęboko. Poruszając się miarowo, począł przyspieszać swoje ruchy, stękając i jęcząc co jakiś czas. W gruncie rzeczy, było mu niewiarygodnie przyjemnie, kiedy pochylając się nad nią, mógł podziwiać jej nagie, piękne ciało, w tym samym czasie odczuwając ta ogromną przyjemność między swoimi i jej nogami.
- Szybciej - mruknęła, znów poklepując go, tym razem trochę mocniej, po pośladku.
Stevie znów postanowił zatopić się w ciepłym pocałunku, przyspieszając tak, jak kazała. Oddychał niespokojnie i szybko, zaczynając odczuwać lekkie zmęczenie tym uniesieniem, jednak podobało mu się. Odsunął się od jej ust, po czym jęknął jej prosto do ucha - Uderz mnie jeszcze... Mocniej!
Ciemnooka uśmiechnęła się, wymierzając rudowłosemu kolejnego, jeszcze mocniejszego klapsa.
Kiedy poczuł uderzenie, wszedł w nią bardzo mocno, jęcząc głośno. Wyglądało na to, że klapsy, wymierzane przez kobietę naprawdę mu się podobały. Poczuła, że jego członek stał się dużo cieplejszy i bardzo śliski, kiedy wydobyło się z niego jeszcze trochę nawilżającego płynu.
- Stevieee - jęknęła głośno, mocno zaciskając palce na jego ramionach. Odchyliła głowę do tyłu, wyginając plecy we wdzięczny łuk. Złotooki w odpowiedzi jęknął tylko przeciągle, czując, że z jego członka wytryskuje nasienie, wlewające się w Lanfen. Wyjął z niej swoją męskość, po czym położył się obok, oddychając głęboko. Dziewczyna obciągnęła swoją koszulę, przykrywając zgrabne ciało warstwą cienkiego jedwabiu.
- Było cudnie, kocie - szepnęła pomiędzy niespokojnymi oddechami.
- Wiem - odparł, puszczając do niej oko - Jesteś wspaniała - szepnął, delikatnie muskając palcami jej policzek. - Jeśli tak ma wyglądać każda moja kara, to będę barrrdzo niegrzeczny - stwierdził po chwili namysłu, uśmiechając się szeroko.
- Chciałbyś - uśmiechnęła się do niego - Następnym razem będzie kolej Kathela na zadawanie ci kary.
- Ojej... To jednak będę grzeczny. A jeśli będę grzeczny, dostanę nagrodę? - spytał, robiąc uroczą minkę. Zbliżył się do niej jeszcze trochę, całując ją ciepło w nos.

Rozdział XXIII

Uwaga! Rozdział dla czytelników +16!

"Nie masz czasem ochoty zastąpić Kathela tym razem?"

Długowłosy szorował praktycznie całą jamę ustną, włącznie z podniebieniem, policzkami, językiem, częścią gardła...
- W takim razie muszę cię ukarać - stwierdziła z podejrzanym uśmiechem - Co zrobiłeś? I nie oszukuj.
- To samo, co on mi wczoraj - odparł, z nutką irytacji w głosie - Nie powinienem dostać kary, bo nie byłem aż tak brutalny jak on. Nie postrzeliłem go. Robił wszystko, by mnie sprowokować.
Zielonooki tymczasem płukał usta hektolitrami wody zastanawiając się, czy czasem nie wyparzyć jamy ustnej.
- Pyskujesz mi? - rzuciła go na łóżko - Kathel, przynieś mi nóż.
- Nie mogę, bo mam ważne sprawy do załatwienia - długowłosy nadal płukał usta, wydając dźwięki obrzydzenia.
- Nie, nie pyskuję! - pisnął ze strachu, zastanawiając się, co ona chce mu zrobić - Przepraszam!
- Bleee, ohyda, ohyda, ohyda!
- Nie byłeś grzeczny, więc teraz dostaniesz karę adekwatną do popełnionego wykroczenia - powiedziała bardzo powoli, po czym znów zwróciła się do długowłosego - Przynieś mi ten nóż, do cholery, a potem dokończysz te swoje ważne sprawy!
- Ale nożem?! - pisnął, kuląc się przed nią.
Collins wyszedł z pomieszczenia z ustami pełnymi wody, po czym podał jej nóż, kłaniając się lekko. Wrócił do łazienki.
- Nożem, nożem... - ściągnęła sweter i powoli podeszła do złotookiego. Blondyn w tym czasie zaczął powoli się przebudzać. Zdziwił się, że Kathela nie ma przy nim, a w domu palą się światła. Wstał leniwie z kanapy, żeby zobaczyć co się dzieje.
Stevie jęknął, zaciskając powieki. Właściwie mógł się przecież bronić, jednak strach paraliżował go całego, a do tego nie chciał umierać.
- Zabrudzisz swoją pościel? - spytał kontrolnie, otwierając oczy.
- Kurwa - rzuciła nożem o podłogę, przypominając sobie, że nie może tego zrobić.

Jasnooki zajrzał do łazienki.
- Co robisz?
- Myję buzię... - odparł, nabierając do ust gorącą wodę. Zamknął powieki marząc, by ją wypluć, jednak musiał zniszczyć wszystkie zarazki.
- Dlaczego? - spytał chłopiec, siadając obok niego.

- Bo mi ją Steve zabrudził - odparł z bólem, wypluwając wodę - Chyba już wystarczy...

- Jak ci ją zabrudził? - spytał, nie bardzo rozumiejąc o czym długowłosy mówi.

- Nieważne... Nie całuj mnie przez najbliższe 24 godziny... Najlepiej. Bardzo chętnie bym cię pocałował, ale sam rozumiesz... - plątał się w zeznaniach, krzywiąc z obrzydzeniem. To by było zupełnie, jakby i Leo zrobił dobrze temu paskudnemu... Nie, nie mógł o tym myśleć, to mu się po prostu nie mieściło w głowie. "Cholera, był taki gruby, myślałem, że rozerwie mi kąciki ust!"

Chłopiec przytulił się do długowłosego i delikatnie ucałował go w policzek. 

- Dobrze, dobrze, panie bobrze - uśmiechnął się i tak nadal nie rozumiejąc o co chodzi.

Kathel oddałby pocałunek, jednak byłoby to ohydne. Uśmiechnął się do niego, otulając jego delikatne ciało ramionami.

- A... co chciałaś zrobić? Samo powiedzenie mi, będzie dostateczną karą, to już nigdy się nie powtórzy, przecież w nocy byłem grzeczny... - rudowłosy lamentował, patrząc na nią z przerażeniem.

- Chciałam umożliwić ci karierę w chórze, żebyś mógł śpiewać wysokim głosem - z nerwów zrobiło jej się gorąco, więc ściągnęła spodnie i rzuciła je tam gdzie sweter - A może... Chodź do łazienki, kafelki się łatwiej odczyszczą.

- Nie, nie, błagam! - opadł przed nią na kolana, kuląc się wyraźnie - To jedyne co mi pozostało! Kathel zabrał mi wszystko, co można było zabrać, jeśli je utniesz, to się, kurwa, zabiję na twoim najlepszym dywanie i nigdy tego nie odczyścisz!

Chinka zwęziła oczy w szparki i założyła ręce na piersi. Już nigdy w życiu nie zaprosi nikogo do swojego domu. 

- Wracaj do łóżka.

- Dziękuję - otarł się lekko głową o jej kolana, po czym popełzł z powrotem na łóżko. Zastanawiał się, czy właściwie ma za co dziękować, bo jej głos nie sugerował nic dobrego... Cieszył się jedynie, że uchronił swoje przerażone plemniczki przed jej gwałtownym atakiem.

- I co ja mam z tobą zrobić... - podeszła do niego wolnym krokiem - Jakaś kara musi być. Rozumiesz, prawda?

Rudowłosy kiwnął głową, spoglądając na nią ze skruchą - Możesz mi sprawić ból bez odcinania... Czegokolwiek - zaproponował, nie chcąc, by wpadła czasem na pomysł, by zrobił coś miłego dla Kathela. Byłoby to największe dlań upokorzenie i chyba najgorsza kara... Oczywiście z wyjątkiem ucięcia jąder.

- To może coś zaproponuj - usiadła na brzegu łóżka i założyła nogę na nogę.

- N- nie mam pomysłu... Wiesz, wymyślać karę dla samego siebie, to dosyć trudne, prawda? Zwłaszcza, że to ty jesteś kopalnią pomysłów w tej sprawie - spojrzał na nią badawczo. Bez spodni i swetra wyglądała jeszcze bardziej pociągająco i seksownie niż zazwyczaj... Cud, piękna, delikatna skóra, wysportowane ciało i śliczne oczy...

- Wiem, ale to pewnego rodzaju tortura - uśmiechnęła się do niego - Więc coś wymyśl, w miarę szybko, jeśli możesz.

- No to może karny jeżyk - zaproponował, śmiejąc się cicho. Nie chciał być karany za coś, co było tylko maleńką namiastką w porównaniu do tego, co zrobił mu granatowowłosy.

- Karny jeżyk? - uniosła brew do góry. Chinka nie była pewna czy dobrze zinterpretowała propozycję Steviego (to o czym myślała, było ponadprzeciętnie bolesne), więc powiedziała:
- Sprecyzuj.

- Nie, nie, wyobrażam sobie o czym pomyślałaś, więc nie, nie o to mi chodzi - zamachał rękami, jakby kazał jej się zatrzymać - Tylko żartowałem. Mamy tak robią, jak dzieci są niegrzeczne i to wcale nie boli. Chodzi tylko, żeby wiedziały, że to jest kara i muszą ją odbyć, chociaż im się nudzi - wyjaśnił, przeczesując włosy palcami. Były już trochę przetłuszczone... Przydałoby się je umyć.

- Aha, no tak... - położyła palec na brodzie i lekko zwęziła oczy, zastanawiając się nad czymś głęboko. Po dłuższej chwili westchnęła ciężko i rozłożyła ramiona w geście bezradności - Wena mnie opuściła. Będę musiała poprosić o pomoc Kathela...

- On zaraz wymyśli coś zboczonego - stwierdził złotooki, splatając ręce na ramionach - Przypominam, że mimo wszystko, nadal nie jestem niczyją dziwką.

- Zdania są zróżnicowane.

- Eh? To znaczy? - uniósł jedną brew do góry, zastanawiając się, kto uważa go za prostytutkę.

- Sądzę, że Kathel ma inne zdanie na ten temat - uśmiechnęła się niezbyt przyjemnie - Skrytobójcy są samotni, nas nikt nie pieści, a każdy jakiś tam popęd ma, mniejszy czy większy, nieważne.

- Kathel ma ponad przeciętną, ogromny - popatrzył na nią szeroko otwartymi oczami - Przecież ja też go mam i od dawna mnie również nikt nie pieści. Ale to nie znaczy, że chciałbym popieścić się z Kathelem - pokręcił przecząco głową - Poza tym mam wrażenie, że Kathel właśnie znalazł sobie kogoś do pieszczotek...

- Oj, wybredny jesteś i tyle - pokazała mu język - A jeśli chodzi o Leo, to jest jeszcze dzieciakiem, głupiutkim i bardzo wrażliwym, więc sądzę, że minie trochę czasu zanim będzie chciał się pieścić... pełnowymiarowo.

- Pewne, że Kathel będzie nadal gwałcił wszystko, co się rusza lub też nie - wzruszył ramionami - Ale wiem, że jeśli pójdziesz do niego, to ja będę tym obiektem i nie wiem, co tym razem wymyśli ten świntuch.

- To było się grzecznie zachowywać - wzruszyła ramionami, po czym wstała z łóżka. Wolnym krokiem skierowała się w kierunku drzwi.

- Nie-he-he! - jęknął płaczliwie, kryjąc twarz za dłońmi. Wolałby, żeby to Lanfen wyładowała na nim swoje potrzeby... Tylko bez odcinania, odgryzania i odrywania. 

- A ty... Nie masz czasem ochoty zastąpić Kathela tym razem? - zarumienił się delikatnie, kładąc bokiem na łóżku. Właściwie, było z niego całkiem niezłe ciacho...

Rozdział XXII

Uwaga! Rozdział dla czytelników +18!

"Palisz?"

Kathel obudził się wczesnym rankiem, kiedy jeszcze było ciemno. Bardzo ostrożnie wysunął się spod ukochanego, zostawiając go na kanapie, naciągnął mocniej sweter, który podniósł mu się do góry i wyszedł przed dom, by zapalić.
Ciemnooka obudziła się, zaniepokojona odgłosem otwieranych, a potem zamykanych drzwi. Po chwili jednak przypomniała sobie, że dzisiejszej nocy nie jest sama, więc z ociąganiem wstała, żeby sprawdzić kto uciekł o tak wczesnej porze.
Collins siedział na huśtawce, z założonymi nogami, zaciągając się papierosem. Chłód poranka otrzeźwiał jego zmysły, jednak nawet lampy nie były zapalone... Lubił taką ciemność. Ciemność, bez próby rozjaśnienia jej.
Chinka w pierwszej kolejności zajrzała do salonu. Czyli nie było Kathela... Zapewne poszedł zapalić, ale wolała upewnić się, czy Stevie również jest na swoim miejscu, czy może Collins postanowił go jednak zabić.
Stevie nadal leżał w identycznej pozycji, jakby przyklejony do tego miejsca - widocznie bardzo przejął się rolą supergrzecznego.
Dziewczyna wróciła do swojego pokoju, znów zakopując się w kołdrze. Nie mogła już z powrotem zasnąć, ale wolała się powylegiwać w ciepłym łóżku niż wstawać i robić coś bardziej pożytecznego.
W pewnym momencie coś zastukało w czoło Steviego.
- Palisz? - usłyszał głos granatowowłosego.
- Mmmm...
- Nie mm, tylko czy palisz, głąbie.
- No palę - odparł, jakby to było pytanie o to, czy jest prawiczkiem.
- No to chodź, bo mi się nie chce samemu - wywlekł go z łóżka i postawił na nogi, po czym wyszedł na dwór, zabierając go ze sobą. Poczęstował go papierosem i usiadł na huśtawce, kładąc dłoń na miejscu obok siebie, nakazał tutaj usiąść.
- Hej... Nie mogę cię już krzywdzić, wiesz? Dobrze, że nie muszę cię przepraszać...
- Ale ja mogę - zepchnął go z huśtawki i uderzył jej krawędzią w jego głowę.
- Ty chamie! - wrzasnął, łapiąc się od razu za bolące miejsce.
- No musiałem się jakoś odwdzięczyć - wciąż huśtał się, nie pozwalając mu wstać, a także deptał jego plecy.
- No uspokój się! - zielonooki próbował wyczołgać się bokiem, wciąż dostając nieprzyjemne kopniaki - Coś ty taki nienawistny?!
- Dobra, dobra - zaśmiał się, zatrzymując huśtawkę, po czym poczekał aż wstanie - A czemu nie możesz mnie krzywdzić?
- Nawet teraz nie mogę! - zdenerwował się - Bo Leo mi zabronił.
- A wy... Przecież to dzieciak. Słuchasz się go? Dlaczego? - spytał, unosząc w zdziwieniu jedną brew do góry i splatając ramiona na klatce piersiowej.
- Bo... Tak.

Ciemnooka podeszła do okna, żeby sprawdzić dlaczego ktoś się tak drze. Gdy zobaczyła, że to tylko Kathel maltretowany przez huśtawkę, spokojnie wróciła do łóżka.
- Trzeba było mnie nie budzić, gnojku, chętnie bym jeszcze pospał.
- Ale mi się nudzi. Dawno w sumie nie gadaliśmy ze sobą tak... Normalnie - ani myślał o jakichkolwiek przeprosinach czy czymś w tym rodzaju - zrobił to, co mu się należało. No, może z lekką nadwyżką na przyszłe lata.
- To prawda. Może to dlatego, że cię nienawidzę?
- Może masz i rację, ale do ciebie już wiele nie mam... Właściwie to nic. Ale masz sprawny języczek, dobrze robisz lodziki - uśmiechnął się na wspomnienie wczorajszego dnia.
- Ty gnido! - rudowłosy zeskoczył z huśtawki prosto na niego, przewracając go znienacka, następne usiadł na nim okrakiem, uderzając go pięścią w twarz.
- Hej! To nie było zbyt miłe...
- Może teraz ty mi zrobisz lodzika?
- Co?! - pisnął przerażony czując, że nie ma wystarczająco dużo sił, by zrzucić go z siebie, do tego złotooki siedział niebezpiecznie blisko jego twarzy... Zaczął rozpinać rozporek.
Uderzył go kolanami w plecy, jednak to nie przyniosło efektu - jego rywal był większy i silniejszy, jak zwykle... Nie dało się go zrzucić.
- Ale jak to?! Tak na podwórku?!
- Tak, żeby ci się zajady zrobiły.
- Jesteś s... - jego usta zostały zatkane czymś grubym i dużym, rozsadzającym jego szczękę, a jego głowa przyciśnięta mocno do ziemi, za czoło i podbródek, by nie mógł go ugryźć. Granatowowłosemu zbierało się na wymioty, a oczy łzawiły od wpychanego wciąż i uderzającego o gardło członka rudowłosego, który właśnie odpłacał się za wyrządzone szkody... Zielonooki wył i jęczał, uderzając go raz za razem, jednak, ku jego przerażeniu i rozpaczy, nie przynosiło to żadnych efektów.
Ciemnowłosa znowu wyskoczyła z łóżka i otworzyła szeroko okno.
- Ej, co wy tam robicie?
Złotooki właśnie zrozumiał, że jednak znów będzie miał związane ręce, toteż odskoczył od niego, puszczając go wolno.
- Jesteś ohydny bleee! - granatowowłosy pobiegł pędem do domu, wskakując szybko do łazienki, zaczął myć zęby - A ja ci dałem fajkę, niewdzięczniku!
Czarnooka szybko wsunęła pierwsze lepsze spodnie, narzuciła na siebie sweter i wyszła na dwór, niosąc w ręku sznur.
- Co się stało? I lepiej nie zmyślaj.
- Dobra, dobra, już mnie zwiąż - wysunął przed siebie ręce, obawiając się Chinki.
Dziewczyna zacisnęła mocną pętlę na nadgarstkach rudowłosego i pociągnęła go za sobą.
- Co się stało? - powtórzyła pytanie.
- Byłem niegrzeczny, przepraszam... - wymamrotał, spuszczając wzrok.
---
Trochę nas nie było... Trochę nam się nie chciało, a potem Kathel miał obóz i zawody. Ale ustrzelił niezłe miejsce i trochę (lubię to słowo) kasy dla klubu, więc powracamy.
Pewnie należy się Wam jakieś zadośćuczynienie za ten cały czas oczekiwań (jeśli ktokolwiek na nowy rozdział czekał). Jeżeli macie jakieś specjalne życzenie, to piszcie. Rozpatrzymy je i postaramy się coś zrobić -.^

Rozdział XXI

"To w takim razie nie będę grzeczny"

Czarnowłosa postanowiła nic nie odpowiadać, zaprowadziła więc mężczyznę do pokoju gościnnego i usadziła na łóżku. Stanęła naprzeciwko niego i chwyciła się pod boki.
- Głodny?
- Jasne - odparł, przypominając sobie nagle o jedzeniu. Miał wrażenie, że za chwilę usłyszy coś w stylu: "Jak chcesz jeść, to sobie zrób", liczył jednak po cichu na inną odpowiedź. Był taki zmęczony...
- No to siedź tutaj grzecznie - rzuciła, wychodząc z pokoju. Zostawiła otwarte drzwi, by cały czas mieć go na oku. Stevie postanowił siedzieć grzecznie, ciesząc się, że nareszcie nie jest związany. Dziewczyna wróciła za chwilę z talerzem kanapek. Zazwyczaj nie miała czasu na zabawy w kucharkę, toteż gotowanie nie było jej mocną stroną. Przyniosła ze sobą również sznurek.
- Jak zjesz - pomachała mu nim przed nosem - Dla bezpieczeństwa.
- Nie, proszę... - jęknął, spoglądając na swoje dłonie z odciśniętymi śladami po wcześniejszych bezpieczeństwach - To boli... Będę grzeczny i samodzielny - zapewnił, biorąc jedną kanapkę.
- I bardzo dobrze, ale i tak cię zwiążę - uśmiechnęła się, siadając obok niego.
- To w takim razie nie będę grzeczny - powiedział, napychając policzek jedzeniem, zrobił zaciętą minę.
- To w takim razie dam ci klapsa - pokazała mu język.
Uśmiechnął się, przełykając kęs - To może być całkiem przyjemne - mrugnął do niej jednym okiem, zastanawiając się, czy miała na myśli klapsa na przykład... Nożem, czy czymś... Wolałby jej rękę do takich czynów.
- Ja bym na twoim miejscu nie ryzykowała - uśmiechnęła się łobuzersko.
- Och, a to dlaczego? - spytał, zastanawiając się, czy kiedykolwiek dała klapsa, po którym nie trzeba byłoby siedzieć tydzień na kostkach lodu.
- Lepiej nie pytaj - odparła, siadając wygodniej na łóżku - Długo jeszcze będziesz jadł?
- Nie, no, daj mi chwilę - mruknął, pochłaniając ostatnią kanapkę - Muszę to jeszcze pogryźć jakoś, nie? - wymamrotał.
- No to gryź - ponagliła go ruchem ręki. Sama była już zmęczona i marzyła teraz o ciepłej kąpieli... Stevie dokończył jeść i podziękował za jedzenie, patrząc na nią błagalnym wzrokiem. Odpadną mu ręce, jeśli całą noc będzie tak związany...
- Z przodu czy z tyłu? - widocznie nie miała zamiaru zrezygnować.
- Najlepiej w ogóle, ale jeśli musisz to z przodu - mruknął, spuszczając głowę - Naprawdę nie mam zamiaru nic robić. Bo niby co? Boli mnie noga, więc specjalnie szybko nie pobiegnę...
Dziewczyna westchnęła, po czym zeskoczyła z łóżka i przeciągnęła się porządnie. Odwróciła się w stronę rudowłosego, pchnęła go na łóżko i nachyliła się nad nim.
- Dobrze... Ale radzę ci być supergrzecznym przez całą noc, rozumiemy się?
- Tak - odparł, uśmiechając się do niej uroczo. Nareszcie będzie miał wolne dłonie, żeby móc się chociaż podrapać... Tu i tam.
Podniosła się, zabrała sznur i wyszła powoli, odwracając się jeszcze na chwilę w drzwiach:
- Nie zabrudź pościeli i dywanu.
- Czym? - zdziwił się, wstając do siadu. Dziwne, ale zaczynają go coraz lepiej traktować...
- Jakbyś miał zamiar zwracać czy... coś...
- Nie mam zamiaru - zwinął się w kłębek na boku, zamykając oczy, a rude włosy opadły, zakrywając jego twarz.
- W takim razie dobranoc - zgasiła światło i wyszła, zamykając za sobą drzwi. Zdziwił ją nieco widok drzemiącego w przedpokoju Leo, jednak postanowiła to zignorować i od razu powędrowała do łazienki.

Po jakimś czasie Collins wrócił z podwórza, wpuszczając do domu trochę chłodnego powietrza - właściwie zrobiło mu się już zimno. Podszedł do błękitnookiego i przyłożył zmarznięte dłonie do jego policzków, śmiejąc się cicho. Chłopak prawie podskoczył. Przetarł oczy i spojrzał z wyrzutem na granatowowłosego.
- No weź, tak nie można.
- Można, właśnie tak zrobiłem - zaoponował, pokazując mu język - Czemu tu spałeś?
- Chciałem na ciebie poczekać - uśmiechnął się uroczo.
- Ooo, kochanie... To takie miłe - wymruczał, biorąc go na ręce, usadził na swoich dłoniach pozwalając, by oplótł nogi wokół jego talii.
- Pójdziemy spać? - zapytał, kładąc głowę na jego ramieniu.
- Jasne, aniołku - szepnął do jego ucha, idąc w stronę kanapy w salonie. Odwrócił się tyłem i przewrócił na nią, ustawiając się w ten sposób, że zamiast kołdrą przykrywał się Leo - Nie zimno ci?
- Nie - wtulił się w niego z uśmiechem. Gdy drzwi od łazienki się otworzyły, wyleciał z nich obłok pary, a dopiero potem Chinka. Miała na sobie kusą koszulę nocną z krótkim rękawem, wykonaną z pudroworóżowego jedwabiu. Zajrzała do salonu z uśmiechem.
- Możecie sobie rozłożyć tę kanapę, wiecie?
- Mi tak dobrze - zamruczał, wtulając głowę w ramię chłopca - A tobie, Leosiu?
- Mi też - mruknął, już prawie zasypiając.
- No to miłych snów - uśmiechnęła się do długowłosego i zamknęła cicho drzwi. Po drodze postanowiła jeszcze zajrzeć do Steviego. Marwick spał dokładnie tak, jak go zostawiła, z lekko wyciągniętymi dłońmi do przodu, które bolały przy każdym zgięciu. Oddychał miarowo i spokojnie, a jego żebra unosiły się w takt oddechów. Czarnowłosa zamknęła drzwi i szybkim krokiem poszła do swojej sypialni. Wskoczyła z radością do swojego łóżka, zawinęła się w pachnącą kołdrę i zasnęła prawie od razu.

Rozdział XX

"Och, jakie to piękne, nie wiem jak wy, ale ja już płaczę"

Otworzył szerzej oczy, czując ogromne niebezpieczeństwo. Nie mógł zaatakować, ponieważ mógłby sam dokonać wyroku na blondynie...
- Nie zrobisz mu krzywdy - uspokoił się, podbiegając do drzwi - Bo Leo przypomina ci twojego synka, który dorastałby teraz, gdyby nadal żył, co nie? Wiem, że nie jesteś złym człowiekiem i naprawdę kochasz swoją rodzinę… - udawał zmartwiony ton głosu, robiąc smutną minę.
Stevie zamknął oczy, rozluźniając lekko uchwyt. Granatowowłosy wiedział już, że trafił w sedno. Rudowłosy odwrócił blondyna ku sobie, po czym przytulił do siebie ciepło.
- Przepraszam... Nie chciałem zrobić ci krzywdy - mruknął cicho do jego ucha - Oni mnie zabiją. Wykorzystają najpierw... Nie popuszczą. To koniec.
- Nie zabiją - uśmiechnął się do złotookiego, po czym zwrócił się do Kathela - Nie zabijecie, prawda?
- Zaraz się popłaczę - czarnowłosa westchnęła ciężko, znów siadając na podłodze i podpierając twarz na dłoni.
- Oczywiście, że zabi... Że nie - odparł, zbliżając się do nich obojga. Wyjął Leo z ramion wroga, po czym przytulił go do siebie - Boli? - pogłaskał czule jego ramię.
- Nie - odpowiedział, patrząc prosto w zielone oczy - Obiecasz mi, że go nie zabijecie?
Chinka stwierdziła w myślach, że Leo ma strasznie wkurzający charakter, ale na szczęście nadrabia wyglądem.
- A muszę? - spytał, patrząc na siedzącego w zrezygnowaniu na ziemi mężczyznę – Przecież to śmieć...
- Nie mów tak! - wyswobodził się z uścisku zielonookiego, odsuwając trochę od niego - Każde życie jest cenne.
- Och... I mówisz to zabójcy? - powiedział z ironią w głosie.
Stevie tylko uśmiechnął się zauważając, że ma w chłopcu sprzymierzeńca.
- I nie torturujcie już mnie. Zrobię, co tam będziecie chcieli, ale cholera, nie musicie mnie w nagrodę molestować!
- Przecież nie musisz być zabójcą, prawda? - jasnooki położył dłoń na ramieniu długowłosego. Chinka w tym czasie zaczęła przysypiać.
- Jak to nie? - był wyraźnie zdziwiony - To całe moje życie. I lubię się nad nim znęcać - pokazał język siedzącemu na podłodze, na co on odpowiedział pokazaniem środkowego palca.
- To znęcaj się i nade mną - stwierdził, siadając obok rudowłosego i przysuwając się do niego.
- Och, jakie to piękne, nie wiem jak wy, ale ja już płaczę - czarnowłosa ziewnęła, nie otwierając nawet oczu. Długowłosy spojrzał tylko na nią z wyrzutem.
- Znalazła się, panna bez uczuć... - powrócił wzrokiem na jasnowłosego, po czym podpełzł do nich i położył głowę na jego kolanach - To niech ona znęca się nad nami wszystkimi, co o tym sądzicie?
- Jesteście powaleni, czy co? Czy tylko ja tutaj nie mam skłonności sadystycznych i masochistycznych?! - krzyknął Marwick, odsuwając się od nich - Zboczeńcy.
Dziewczyna przebudziła się trochę, gdy usłyszała, że ma się nad kimś znęcać.
- To co robimy? - zapytała, by jakoś zorientować się w sytuacji.
- Oni chyba pragną tortur - wskazał na kochanków z uśmiechem - Ja wcale nie pragnę!
Długowłosy przytulił błękitnookiego ciepło do siebie, po czym ucałował go w policzek - Dobrze... Będę go krzywdził tylko, jeśli będzie niegrzeczny. A był przed chwilą, więc...
- W tym domu nikt nie będzie nikogo torturował - stwierdziła kategorycznie Chinka, podnosząc się z podłogi. Chwyciła rudowłosego za ramiona i pomogła mu wstać - Chodź, kwiatuszku, pójdziesz spać.
- Och, jakaś ty miła - stwierdził, uśmiechając się do niej szeroko.


Jasnowłosy położył głowę na piersi zielonookiego. Kathel zaczął głaskać go po plecach, całując delikatnie jego szyję.
- Dlaczego stanąłeś w jego obronie?
- A dlaczego nie? - odpowiedział pytaniem.
- No, bo... Przez chwilę byłeś jego zakładnikiem. No i... Nie wiem. Nie znasz go przecież, w przeciwieństwie do mnie.
- Wiem, ale jestem... głupi - uśmiechnął się na wspomnienie słów Lanfen.
- Nie. Masz w sobie nieprawdopodobne poczucie sprawiedliwości i pierwiastek dobra, aniołku - cmoknął go w nos, głaszcząc jedną dłonią po policzku.
- Nie ma sprawiedliwości. Wiem to bardzo dobrze, moi rodzice są prawnikami - odparł bez większego żalu - Tylko Bóg jest sprawiedliwy.
- Dziwne, że mówisz tak wielkie rzeczy - powiedział nagle długowłosy - Ale nie istnieje nic takiego, jak Bóg. A jeśli istnieje, to ma nas bardzo głęboko w poważaniu. Gdyby istniał, nie mógłbym sobie tak bezkarnie biegać i zabijać, sprzedając ludzkie życie, czyż nie?
- Kara będzie później - położył się na jego kolanach, by móc przyglądać się twarzy długowłosego.
- To w takim razie jestem już w Piekle - rzekł, spoglądając gdzieś w górę. Ileż razy, kiedy był jeszcze bardzo młody zwracał się o pomoc do Boga? Otrzymywał tylko kolejne nauczki od ojca... Bóg miał go gdzieś. Sam musiał wziąć sprawy w swoje ręce, by matka i on mieli spokój i osiągnął to całkowicie sam, bez niczyjej pomocy. Bez niczyjej.
- Może tak, a może nie - blondyn pogłaskał go delikatnie po policzku - Bóg jest bardzo miłosierny.
- No, uważaj - warknął, odpychając jego rękę. Nigdy jakoś nie odczuł tego "miłosierdzia" - A skąd żeś to wytrzasnął? Bo mówią tak katecheci, czy księża, ustawieni, z furą kasy, pochodzący ze szczęśliwej rodzinki? Czy może ktoś, komu pomógł Bóg, a tak naprawdę był to po prostu drugi człowiek?
- Tak jest napisane w Biblii - odpowiedział spokojnie - Każdy dostaje do dźwigania inny krzyż, a pomoc innym jest czymś normalnym.
- Tak, tak, brednie - machnął dłonią, wyciągając papierosa. Cała ta sytuacja podenerwowała go, toteż chciał się jakoś odstresować. Blondyn pogłaskał go delikatnie po piersi. Wiara była bardzo indywidualną sprawą, w pełni więc szanował jego zdanie na ten temat. Zielonooki pochylił się, by złożyć ciepły pocałunek na jego ustach.
- Zmykam, poczwarko, nie chcę, żebyś się truł. Bardziej to zaszkodzi tobie, niż mnie - uśmiechnął się, głaszcząc go po nosie, po czym wyszedł przed dom i usiadł na bujanej huśtawce, zapalając papierosa. Czemu wszystko tak się pokręciło...

Rozdział XIX

"A teraz co zrobisz, Kathel?"

- Idź do kuchni i przynieś mi wiadro z zimną wodą i gąbkę - pacnęła długowłosego lekko w głowę, po czym wróciła do łazienki. Schowała apteczkę, wyciągając za to całkiem nową... szczoteczkę do zębów - Masz. Bo jak chuchniesz, to sama się porzygam.
Długowłosy posłusznie powędrował do kuchni, gdzie dał się słyszeć szum wody i ciche nucenie - cały czas uśmiechał się, teraz w bardzo miły sposób, co nie zdradzało, co działo się w pokoju przed chwilą.
- I w co mam ją wziąć? W zęby? - spytał, zaznaczając, że nadal ma skrępowane ręce.
- Racja - położyła palec na brodzie, jakby się nad czymś zastanawiała - Kathel, jednak chodź tutaj. Umyjesz Steviemu ząbki.
- Chyba cię powaliło, że to zrobię - zaśmiał się, przynosząc, tak jak wcześniej kazała, wiadro w wodą.
- Zrobisz - powiedziała władczym tonem - W życiu nic nie ma za darmo, więc teraz grzecznie zapłacisz swojej dziwce, myjąc jej ząbki na błysk - podała mu szczoteczkę z uśmiechem.
- Nie jestem niczyją dziwką - warknął złotooki, zwężając oczy w szparki.
Brew Collinsa zadrżała w irytacji. Było to najgorszym, co mógł robić dla swojego wroga, jednak wyglądało na to, że nie powinien się jej sprzeciwiać. W końcu wiele razy łamała penisy; Kathel zwyczajnie się jej bał.
- Dobra ciocia Lanfen powraca - dodał grobowym tonem, idąc do łazienki po kubek, do którego napuścił ciepłej wody. Drugi był pusty - Tym wypłucz, tu wypluj - poinstruował, nakładając na szczoteczkę pastę do zębów. - Tylko nie gryź... - ostrożnie włożył do jego ust szczoteczkę, zaczynając od ostatnich, trzonowych zębów, przechodził na przednie dolne i górne. Kiedy włożył palce głębiej, Stevie znienacka zacisnął mocno szczękę, powodując przestraszony krzyk długowłosego.
- Ał, ał, przestań! - krzyknął, próbując wyszarpnąć dłoń - Lanfen, moja dziwka się popsuła i gryzie.
- Peszek - wzruszyła ramionami, biorąc się za czyszczenie dywanu. Robiła to bardzo ostrożnie i powoli, żeby go nie zniszczyć. Blondyn przyszedł do pokoju i stanął w drzwiach, przyglądając się dziewczynie.
- Pomóc ci? - zapytał grzecznie.
- Nie.
- Dobra, puszczaj, bo dostaniesz - zagroził długowłosy, zwężając oczy w szparki - Dostaniesz, jak pasta kapnie na dywan i nie ode mnie - sprostował, marszcząc brwi.
Mężczyzna posłusznie puścił jego zaślinione teraz palce i oblizał pastę dookoła ust. Kathel podstawił mu kubek, do którego mógł ją wypluć, po czym wypłukać znów usta w drugim. Przetarł jego twarz wilgotnym wacikiem, ścierając resztki pasty, następnie udał się z całym oprzyrządowaniem do łazienki - Ugryzł mnie do krwi... Szczepiłeś się?
- Będziesz miał wściekliznę, nie.
- Aaach, ratunku, potrzebuję surowicy! - załkał granatowowłosy, wsadzając palce pod chłodny strumień wody.
Jasnooki ominął Chinkę i zajrzał do łazienki, żeby zobaczyć "gościa', którego przedtem widział tylko... przelotnie. Uśmiechnął się do niego i pomachał na powitanie.
- Odmachałbym, ale jestem związany - uśmiechnął się do niego, mimo wszystkiego, co zafundowali mu dawni "przyjaciele"
- Nie odmachałbyś, bo straciłbyś rękę - wyjaśnił spokojnie zielonooki, naklejając plastry na palce.
- Jestem Leo - podszedł trochę bliżej, żeby przyjrzeć się rudowłosemu.
- A ja Stevie - przedstawił się również, marszcząc brwi z bólem. Noga wciąż dawała o sobie znać, tak samo jak jedna z jego dłoni... Skoro dała sobie spokój, mogła nawet nie zaczynać, wystarczy mu rozmowa z Collinsem...
- Miło mi cię poznać, Stevie - uśmiechnął się do niego, opierając plecami o ścianę.
- Kathel, przynieś mi wodę utlenioną z apteczki! - zawołała Lanfen.
- Już pędzę - odparł, powoli pełznąc w jej stronę - A co się stało?
- Nie chce zeeeejść - jęknęła boleśnie - Mam nadzieję, że woda utlenina pomoże
- Jesteś zabójcą, zachciało ci się drogich dywaników - pokazał jej język, rzucając w nią buteleczką wody utlenionej.
- Dlatego ngidy nie zapraszam moich ofiar do mojego kochanego domku z drogimi dywanikami - również pokazała mu język, wylewając prawie całą zawartość buteleczki na dywan.
- Jak się czujesz? - spytał blondyn, choć raczej znał odpowiedź.
- Nienajgorzej, choć mogłoby być lepiej - wyjaśnił, spoglądając na niego spod półprzymkniętych powiek. Był wyraźnie bardzo zmęczony - A... Właściwie, jak to się stało, że ten brutalny potwór cię przetrzymuje? Widzę, że traktuje cię tak dobrze, jak mnie... - mruknął, widząc jego obitą twarz. Wiedział, że tego jest dużo więcej, jednak na pewno skryte pod ubraniem. Zrobiło mu się żal chłopca, który wyglądał tak niewinnie, a tkwił w łapach tego okrutnego zabójcy.
- Kathel traktuje mnie bardzo dobrze - zapewnił go, rumieniąc się lekko na wspomnienie pocałunku.
- Chcesz powiedzieć, że nie zrobił ci krzywdy? - podniósł brwi w zdziwieniu. To było niemożliwe. Wiedział, że nawet jeśli tak, to jedynym jego celem może być seks lub po prostu brutalny gwałt na tym chłopcu.
- No niby zrobił... Ale to nic poważnego - uśmiechnął się, siadając na podłodze naprzeciwko Steviego.
- Jest... Zły. On już nie jest człowiekiem... - powiedział cicho, opuszczając nisko głowę. Nadal odczuwał ogromny ból i traumę po wydarzeniach, jakie go spotkały... Nie chciał się przyznać do tego nawet przed samym sobą, ale... Granatowowłosy wywoływał jego strach, gdzieś w głębi, a jednak, przywodził na myśl krwawe i okrutne obrazy, raniące serce złotookiego.
Te słowa nieco zabolały Leo. Wiedział, że Kathel jest zabójcą, ale dla niego był taki miły i delikatny, powiedział, że go kocha... Chłopiec pocieszająco pogłaskał mężczyznę po łydce. Stevie uśmiechnął się lekko do niego, wpatrując w jego tęczówki.
- Nie bądź taki smutny... Czekaj. Nie mów mi, że ty go lubisz? On się koleguje tylko z psycholami - uniósł jedną brew do góry zastanawiając się, jak długowłosy okiełznał Andersa.
- Lubię go - uśmiechnął się lekko - Ale nie jestem psycholem! Chyba...
- Kto wie? - wzruszył ramionami, poruszając zdrętwiałymi dłońmi. Były bardzo mocno związane, toteż krew nie dopływała do nich już od jakiegoś czasu. Jęknął z bólem, przesuwając je odrobinę, poczuł ból w miejscu, gdzie wcześniej znajdował się pas.
- Może trochę poluzuję? - zapytał, nie chcąc, by rudowłosy się męczył.
- Byłoby miło - odparł, uśmiechając się delikatnie, w głowie rozkwitał mu pewien plan...
Chłopiec przysunął się do złotokiego i szarpnął za sznurek, a potem jeszcze raz, tak, by splot był całkiem luźny.
- Dzięki - uśmiechnął się do niego, uwalniając ręce. Z nimi dwoma sobie nie poradzi, ale taka okazja może się więcej nie nadarzyć... Poprzez wszystko, co zrobił mu dzisiaj zielonooki, ochota na zemstę przyszła ze zdwojoną siłą. Wstał bardzo szybko, po czym przycisnął chłopca tyłem do siebie, z rękawa wysunął się nóż, który przyłożył do jego szyi - Ani piśnij - szepnął do jego ucha, po czym powoli wyszedł z łazienki, starając się jednak pozostać niezauważonym, zmierzał do wyjścia. Zapomniał jednak, że jedna jego noga jest prawie kompletnie niesprawna, toteż ku swemu niezadowoleniu musiał z trudem kuśtykać, co bardzo zmniejszało jego szansy, był jednak bardzo zdeterminowany.
Blondyn westchnął tylko, zastanawiając się kiedy umrze przez swoją głupią naiwność.
Kathel wyszedł z pokoju, postanawiając sprawdzić, jak mają się Leo i Stevie. Trochę bał się o ukochanego, jak widać obawy te były słuszne... Zachował jednak spokój, stając w przedpokoju.
- O, spryciarz. Jak się uwolniłeś?
- Twój chłopiec mnie uwolnił.
- Nie jest żadnym moim chłopcem, Stevie, więc nie musisz się wysilać. Nie rusza mnie to - zbliżył się do nich, a rudowłosy zareagował przyciśnięciem noża do jego szyi, co spowodowało lekkie przekłucie jego delikatnej skóry - Puścisz mnie wolno, inaczej on zginie.
- Każdy kiedyś umrze - zielonooki wzruszył ramionami, omijając wzrok Leo.
Stevie poczuł się lekko zawiedziony, jednak kontynuował wędrówkę ku drzwiom, na co Collins zareagował podejściem bliżej. Stevie wykręcił rękę chłopca powodując ogromny ból. Blondyn syknął z bólem, zagryzając wargę. Lanfen wstała z podłogi i chwyciła się pod boki.
- Ale ty jesteś głupi, Leo - pokręciła głową z niedowierzaniem - A ty, Stevie, się uspokój, nigdzie stąd nie pójdziesz.
- A to dlaczego? - spytał, zbity nagle z tropu.
Kathel zmarszczył brwi, widząc cierpienie wybranka. Wykorzystał moment jego zachwiania, po czym podbiegł w mgnieniu oka, wytrącając mu nóż z ręki. Rudowłosy pomyślał, że musi się stąd wydostać jak najszybciej, ponieważ znów zaczną się tortury psychiczne i fizyczne...
- Cholera, jesteście popierdolonymi sadystami! - chwycił chłopca za głowę w ten sposób, że mógł w każdym momencie skręcić mu kark - A teraz co zrobisz, Kathel?

Rozdział XVIII

Uwaga! Rozdział dla czytelników +18!

"Masz zamiar jeszcze fikać?"

Dziewczyna przerwała połączenie i wsunęła telefon do przedniej kieszeni spodni. Wróciła na stołek i otworzyła jakąś skrzyneczkę.
- Masz dzisiaj farta, bracie - wyciągnęła gazę i bandaże - Straciłam ochotę na torturowanie cię - wzięła się za opatrywanie palców rudowłosego, nie wykazując się przy tym ponadprzeciętną czułością.
- Oh? Co się stało? - zdziwił się Stevie. Właściwie, było mu już wszystko obojętne... On również jakoś stracił ochotę na mszczenie się. Teraz czuł tak ogromną pustkę w sercu i... Smutek, żal. Powrócił, nie pozostawiając po nienawiści ani śladu.
- Właściwie, to sama nie wiem - wzruszyła ramionami, wyjmując z pudełka strzykawkę. Wbiła igłę w szyję rudowłosego i powoli wtłoczyła zawartość - Spokojnie, zobaczymy się ponownie za jakieś pół godzinki.

***

Stevie obudził się z tępym bólem w głowie. Poczuł lekkie kołysanie samochodu i kwiatowy zapach odświeżacza. Na dworze zrobiło się już całkowicie ciemno, chodniki jednak oświetlały wysokie lampy. Rudowłosy wstał, próbując złapać się za głowę, jednak okazało się, że ma skrępowane ręce. Spojrzał na Chinkę w lusterku. Zastanawiał się, nad czym teraz myśli...
- Dokąd jedziemy? - spytał tylko, przygarbiając się lekko.
- Do piekła - zaśmiała się, jakby opowiedziała najśmieszniejszy kawał na świecie - No, chyba, że będziesz nadal taki grzeczny.
- Będę grzeczny - odparł potulnie, opierając się o siedzenie. A zdawało mu się, że umrze, jak również, że przedtem będzie musiał przeżyć okrutne męki, on i jego męskość, która zapewne wzdychała teraz z ulgą. A tymczasem dostał nawet wodorosta...
- Bardzo dobrze - uśmiechnęła się do lusterka, tak, by rudowłosy to zobaczył. Ku swemu zdziwieniu oddał uśmiech, pamiętając przecież o bólu, jaki chciała mu sprawić... Jednak to, co się stało, było niczym w porównaniu do zabawy Kathela. Przypomniał sobie to zdarzenie, a uczucie wstydu i upokorzenia powróciło.
- Właściwie, Lanfen, zawsze z tobą przegrywałem. Nie mogłem się oprzeć twojemu urokowi - puścił do niej oko, wystawiając język. Czarnooka uśmiechnęła się się lekko, miło połechtana komplementem, które przecież nieczęsto dostawała.
- Jesteśmy - poinformowała go, parkując samochód przed garażem. Wysiadła i wolnym krokiem poszła otworzyć drzwi Steviemu. Mężczyzna uśmiechnął się do siebie, zauważywszy reakcję kobiety. Spokojnie przyglądał się na drzwi, które miały być za chwilę otwarte. Pierwsze co zobaczył po otwarciu ich, to wyciągnięta dłoń Chinki z małym pistoletem w dłoni, który właściwie wyglądał jak zabawka.
- Bez urazy, ale ci nie ufam - uśmiechnęła się przepraszająco.
- Rozumiem - wzruszył ramionami, zaczynając przemieszczać się w kierunku wyjścia. Mierzenie do niego pistoletem było rzeczą tak naturalną, że całkowicie się nią nie przejął. Dziewczyna zamknęła samochód, po czym pokierowała rudowłosego do wejścia. Nacisnęła na klamkę, ale drzwi były zamknięte, wiec zapukała głośno. Po krótkiej chwili otworzył im Kathel - tym razem dla odmiany ubrany w to, w czym przyjechał, nie w szlafrok
- O, jesteście - uśmiechnął się.
Kiedy złotooki go zobaczył, nienawiść zagotowała się w nim na nowo. Nienawiść i ta ogromna pustka pozostawiona w jego sercu... Spuścił tylko głowę, wchodząc za Lanfen do mieszkania.
- Masz, pogadaj z nim sobie - podała długowłosemu broń i poszła do salonu, w którym siedział blondyn, oglądając jakąś kreskówkę - Cześć, ptaszyno!
Długowłosy odwrócił się, kiwając na niego dłonią, by podążył za nim. Znaleźli się w sypialni, gdzie Kathel wskoczył na łóżko, dawnemu znajomemu zaś kazał usiąść na krześle naprzeciwko siebie. Zawinął się w kołdrę, wystawiając z niej jedynie lufę pistoletu skierowaną w mężczyznę.
- Masz zamiar jeszcze fikać?
- Spierdalaj.
- Mam rozumieć, że nie. Grzeczniej, poproszę - pouczył go, otulając się szczelniej kołdrą - Jak wiesz, nie dalej jak kilka dni temu naraziłem się pewnemu mafiozie, który teraz mnie ściga, prawda? Miał wpaść do mojego domu, ponieważ powiedziałeś mu gdzie mieszkam... Dostałeś coś za te informacje?
- Miałem dostać po robocie.
- Czyli nie. I słusznie, bardzo słusznie. Wspaniałomyślnie darowałem ci życie, choć widziałeś mojego Leosia, powinieneś więc być bardzo podporządkowany.
- Nie zależy mi już na tym życiu. Chciałem się tylko na tobie zemścić, pierdolona gnido - warknął, marszcząc brwi.
- Mówiłem, grzeczniej! - strzelił mu w łydkę, a krew rozbryzgnęłą się na podłodze. Brunet zacisnął zęby, patrząc w bok - Kathel nadal był bezwzględnym potworem.
- Więc teraz, czy byłbyś łaskaw zostać moją wtyczką w tej mafii, dopóki nie dowiem się wszystkiego, co mi potrzebne?
- Dla ciebie? Nigdy! - krzyknął, po czym zobaczył, że Collins wstaje i podchodzi do niego z szyderczym uśmiechem.
- Posłuchaj, wojowniczku. Lepiej bądź grzeczny, bo zaraz będziesz robił mi loda – wymierzył w jego krocze w razie, gdyby postanowił zrobić mu krzywdę - Hm?
Krótkowłosy odwrócił głowę, szemrając coś do siebie po cichu. Zielonooki nic a nic się nie zmienił, miał wrażenie, że jakąś dziwną siłą woli powstrzymuje się, by nie rzucić się na niego z tym swoim perwersyjnym uśmieszkiem i nie zrobić z niego swojej dziwki.
- Co tam gadasz?
- Nie twoja sprawa.
- Mhm. Jest taki mały problem... Nie mogę cię zwyczajnie wypuścić do domu, bo wiesz o obecności Leo. Stale będę cię monitorował żeby sprawdzić, czy nikomu o nim nie powiesz... I nie zrozum mnie źle. Chcę tylko oczyścić mu drogę, żeby mógł wrócić bezpiecznie do domu. Dlatego będziesz moją wtyczką, tak? - przyłożył lufę pistoletu do jego twarzy, obracając go ku sobie - Lodzik na zgodę? - zaśmiał się radośnie.
- Prędzej odgryzę ci fiuta...
- Nie, jeśli twój własny będzie w zagrożeniu - odparł, nadal mierząc między jego nogi. Miał go. Właściwie, mógłby go naprawdę wykorzystać... Ale na razie jest w miarę grzeczny - Będę cię musiał gdzieś zamknąć. Ale nie bój się, dostaniesz amu. A teraz lodzik, na zapewnienie, że nikomu nie powiesz o moim małym skarbie - Stevie wzdrygnął się na myśl o tym, jednak posłusznie otworzył usta. Kathel pisnął z radości, po czym rozpiął rozporek i wsunął członek do jego ust, uśmiechając się szeroko - Ale bądź delikatny, widzisz, jak on wygląda... - od tego widoku rudowłosemu zbierało się na wymioty.
Zielonooki wychylił głowę do tyłu, jęcząc cicho z pożądania - Dobrze.... Tak... - na jego twarzy widać było wyraz seksualnego uniesienia, kiedy wyobrażał sobie nie wiadomo co. Stevie z prawdziwym obrzydzeniem poruszał głową do przodu i do tyłu, jak również delikatnie muskał jego przyrodzenie językiem, wcale nie chcąc sprawiać mu przyjemności, jednak myślał, że może chociaż będzie lepiej traktowany.
- Zapomniałem, to zaczyna mnie boleć... - jęknął długowłosy płaczliwie - Delikatniej! - rozkazał, bardziej rozszerzając nogi, z władczą miną na twarzy. Stevie miał ogromną ochotę go ugryźć, jednak wiedział, jakie straszne rzeczy stałyby się po tym. Zamknął się więc i zaczął robić to wolniej i przyjemniej, zamykając oczy, by nie musiał patrzeć na granatowowłosego.

Ciemnooka zamknęła drzwi od salonu, cały czas mówiąc głośno o jakiś głupotach. Nie chciała, żeby Leo usłyszał jęki i stękania Kathela. Blondyn co jakiś czas zerkał na nią, odrywając wzrok od telewizora, by pokazać, ze wcale jej nie ignoruje, tylko uważnie słucha.

- Och, wiesz, jesteś w tym całkiem dobry... - jęknął, kładąc dłoń na jego głowie, zaczął przeczesywać palcami jego włosy. Stęknął, kiedy nogi ugięły się lekko pod nim, nie stracił jednak równowagi, nadal mierząc do mężczyzny pistoletem - Szybciej poproszę - stęknął, samemu lekko poruszając biodrami.
Towarzysz posłusznie zaczął robić to szybciej, z załzawionymi oczami, znów czuł się tak upokarzająco wykorzystywany... Po dłuższym czasie jęków i stęknięć Collinsa, które przyprawiały go o mdłości i obrzydzenie, poczuł w swoich ustach lepką, słodkawą ciecz.
- Połknij - rozkazał Kathel, uśmiechając się jednym kącikiem ust - No już, łykaj.
Poczekał, aż złotooki zrobi to, co mu rozkazał, napawając się jego niechęcią i widocznymi już mdłościami. Wyjął członek z jego ust i przetarł czystą chusteczką, po czym schował na powrót w spodniach.
- No, no, to było fajne. Musimy to kiedyś powtórzyć - mrugnął do niego jednym okiem - Chcesz do łazienki? - spytał troskliwie, na co brunet wstał i pobiegł we wskazane miejsce. Pochylił się nad muszlą i zwymiotował, a zabójca jedynie śmiał się wesoło, będąc usatysfakcjonowanym tą przyjemnością.
Chinka, gdy skończyły jej się pomysły na monolog, pogłaskała chłopca po głowie i powiedziała:
- Pójdę sprawdzić jak radzi sobie Kathel - po czym szybko wyszła z salonu, kierując się w stronę łazienki, do której doprowadziły ją ślady krwi.
- Kathel, zamorduje cię - wpadła do środka wyraźnie zdenerwowana - Moje dywany! Wiesz ile one kosztowały?
- Oj, przepraszam. Upiorę je - powiedział, słodko się do niej uśmiechając - Będzie dobrze.
- Zesrasz się, a nie upierzesz - warknęła, wyjmując z wiszącej szafki apteczkę - Skończyłeś już? - zwróciła się teraz do rudowłosego.
- Tak... - mruknął wyraźnie zmęczony. Tysiąc razy bardziej wolał tortury, które sprawiała mu Chinka - bolało, ale nie było tak odrażające i usłużne. Całkiem stracił swoją dumę i honor, a Kahel tylko przewrócił się na bok na łóżku, puszczając do niego oczko. Ciemnooka rozcięła nogawkę spodni Steviego, po czym bezceremonialnie wyciągnęła kulę za pomocą dużej pęsety. Przemyła ranę i sprawnie zabandażowała.
- Debil - prychnęła, zabierając długowłosemu broń.
- Jesteś okrutna - stwierdził, podpierając głowę na łokciu - Poczułem się urażony.
Stevie miał w tym momencie ochotę wypruć mu flaki i zrobić z nich kombinezon do nurkowania, w którym poszedłby radośnie pooglądać rafy. To byłoby okrutne, a nie nazwanie tego idioty z problemami psychicznymi debilem.

Rozdział XVII

"Ooch, bo się podniecę..."

- Dobrze, dobrze, to mnie zabij, tylko nie męcz tak, czemu mi to robisz?! - lamentował, próbując wyswobodzić dłoń - Nic mu przecież nie zrobiłem, to ten śmieć zniszczył mi życie, zabił żonę i dzieci nie mówiąc o tym, jak nas wszystkich potraktował tym swoim krótkim, parszywym fiutem! - wyrzucił z siebie złość, dysząc ciężko, widać długo zalegało mu to na sercu.
- Lubisz obrażać przyjaciół swojego oprawcy? - spytała, w tym samym czasie naciskając szybko na narzędzie. Rudowłosy wrzasnął głośno, a jego ciałem wstrząsnął spazm bólu.
- Przestań, proszę! Będę już grzeczny!
Dziewczyna uśmiechnęła się do niego, wkładając spokojnie kolejny palec.
- No opowiadaj co tam u ciebie, jak życie...
Westchnął, mówiąc - Nic specjalnego. Właściwie, od kiedy wytłukł wszystkich członków mojej mafii, nie zaistniała nowa, po prostu poświęciłem się tropieniu naszego miłego, kochanego Kathela - był posłuszny i uważał na słowa, nie chcąc zostać ukaranym. To dziwne uczucie wiedzieć, że niedługo umrzesz...
- A ja, jak się pewnie domyśliłeś, zostałam płatnym mordercą - zeskoczyła na chwilę ze stołka, zostawiając narzędzie tortur na palcu ofiary. Szybko wróciła na swoje miejsce z plastikową paczuszką, którą spokojnie otworzyła, wyciągnęła podłużny, ciemnozielony pasek i włożyła go do ust, a paczkę położyła na półeczce - Chcesz trochę? - spytała.
- Jeśli jesteś tak szczodra... - mruknął, uśmiechając się przepraszająco. Właściwie wyrósł na całkiem przystojnego mężczyznę, szkoda tylko, że tak podpadł swoim głupim zachowaniem...
Chinka przysunęła się do rudowłosego, wkładając drugi koniec zielonego przysmaku do jego ust tak, że teraz stykali się nosami. Otworzył szerzej oczy, wpatrując się w nią ze zdziwieniem. Postanowił nie oponować, mając nadzieję, że nie odgryzie mu języka. Czarnowłosa przegryzła nieco twardawy kawałek wodorostu, zostawiając połowę w ustach swojego "gościa".
- Pogryź - poklepała go delikatnie po policzku - Nie chcę, żebyś się zadławił i umarł przedwcześnie.
- Właściwie... Ale naprawdę, czemu mi to robisz? - spytał, żując podarunek w ustach.
- Kathel polecił mi cię zabić, czyli to w pewnym sensie zlecenie, ja raczej wypełniam zlecenia - odpowiedziała zgodnie z prawdą. Właściwie to nawet się nie zastanawiała, czy dobrze robi.
- Hej... nie mów mi, że on ci za to zapłaci? Ostatnio walisz za darmo? - spytał, chcąc założyć nogę na nogę, jednak przypomniał sobie, że się nie da.

- Dla przyjaciół za darmo - pokazała mu język - Połknąłeś już?

- Nie - również pokazał jej język, nadal żując wodorost, by przedłużyć swój odpoczynek - Zastanawiam się teraz, czemu właściwie zawsze dokuczałem Kathelowi... Może dlatego, że był taki szczuplutki i słaby... Ale właściwie, teraz trochę mu nawet współczuję, patrząc na jego przeszłość, nic dziwnego, że... No... - nie chciał kończyć, by znów nie powiedzieć czegoś nieodpowiedniego. Pomyślał, o wspomnianym łamaniu jego penisa i przełknął głośno ślinę. Teraz to ona miała władzę...

- Dlatego trzeba dziesięć razy zastanowić się zanim coś się zrobi, bo konsekwencje mogą okazać się bardzo bolesne - powiedziała, sięgając po kolejny zielony przysmak.

- Nie powiedziałem nikomu więcej, ale radziłbym mu uważać na tych typów. To, że teraz od nich ucieknie, nie znaczy, że później go nie złapią. A są wkurzeni bardziej ode mnie; ja uśmierzyłem trochę swój ból przez wszystkie lata - uśmiechnął się smutno, przypominając o żonie, jej pustym wzroku wpatrzonym w niego, kiedy cierpiał w tak upokarzający sposób, jak również o dzieciach, które nigdy nie miały okazji dorosnąć. Chciał pochylić głowę, jednak nie mógł, ponieważ był bardzo mocno skrępowany, na jej oczach więc z jego oka wypłynęła jedna, srebrzysta łza - Naprawdę ich kochałem... - szepnął cicho, patrząc w bok, nie chciał widzieć jej zapewne szyderczego wzroku...

- Peszek - westchnęła znudzona. Rozmowa z rudowłosym zaczynała ją powoli męczyć. Wolałaby zostawić go teraz i wrócić za dwa, trzy dni z nowym zapałem do tortur. Mężczyzna zastanowił się przez chwilę, przygryzając dolną wargę. Żył właściwie tylko dla tej zemsty, napędzany nienawiścią, a teraz, kiedy odebrano mu tę przyjemność, co mu pozostało? Nie chciał umierać z jej ręki, ale widocznie był zmuszony.
- Dobra, kontynuuj ślicznotko - powiedział, godząc się ze swoim losem. Widocznie odprężył się, przestał walczyć i zamknął oczy, spod których wypłynęło jeszcze kilka łez.

- Ech, straciłam ochotę - westchnęła, żując spokojnie wodorost. Stała przez chwilę bez ruchu, jakby się nad czymś zastanawiała, po czym zeskoczyła ze stołka i gdzieś sobie poszła.

***

Po jakimś czasie, słysząc za sobą masę wyzwisk i wrzasków przerażenia, granatowowłosy zajechał pod dom Lanfen, prawie od razu wpakowując się do garażu. Przekręcił się na siedzeniu, zdejmując kask z głowy Andersa - W porządku?
- W porządku - wstał powoli z motocykla, przytrzymując się ramienia długowłosego.
- Będzie dobrze... - tym razem wziął go na plecy, trzymając dłonie pod jego udami. Wyszedł z garażu, zamykając go za sobą, po czym spokojnie poszedł do drzwi wejściowych, w jednym ręku trzymając plecak. Chłopiec przyjrzał się całkiem sporemu domu. Był prawie tak duży jak dom jego rodziców.
- Tu mieszka Lanfen? - spytał, nie do końca w to wierząc. W Japonii nawet małe mieszkania było holendernie drogie.
- No tak... Bez porównania do tej mojej klitki, nie? - powiedział, otwierając drzwi zębami.
- Jesteś pewny, że pracujecie w tym samym fachu? - spytał, wdmuchując ciepłe powietrze do ucha długowłosego.
- Ooch, bo się podniecę... - przeszedł go przyjemny dreszczyk - Tak, ale mało kto mnie zatrudnia, bo jestem może trochę szaloony - przewrócił oczami, wystawiając język, po czym postawił go w przedpokoju.
 - A może dlatego, że bohatersko ratujesz życie uroczym chłopcom? - uśmiechnął się, machając kokieteryjnie rzęsami, po czym się roześmiał.
- Osz ty - klepnął go lekko w pupę, zdejmując buty - Nie, prawdę mówiąc, pierwszy raz się zawahałem. Ale cieszę się, mój uroczy chłopcze - mrugnął do niego jednym okiem, wieszając płaszcz na wieszaku. Blondyn uśmiechnął się, zdejmując szalik. Prawie w tym samym momencie rozdzwonił się telefon zielonookiego.
- Hm? - Kathel odebrał, widząc, że znów dzwoni Lanfen - O co chodzi, robaczku?
- Zabicie Steviego zajmie mi trochę więcej czasu - wyjaśniła bardzo spokojnie - Myślisz, że mogę się tak pobawić, czy nie przeciągać i zabić go szybko?
- Jak sobie chcesz. Właściwie, nic do niego nie mam. Sam bym się chciał na sobie mścić na jego miejscu, ale myślałem, że jesteś wściekła o ten nos - wyjaśnił, zakręcając na palec kosmyk włosów.
- Byłam, ale mi przeszło... To tak nudny człowiek, że na wszystko przeszła mi ochota - westchnęła ciężko - To co właściwie mam zrobić?
- Hm... A byłby już w stanie normalnie pogadać? - spytał z nutą zainteresowania w głowie. Po głowie chodziła mu pewna myśl...
- Pewnie tak... A co? Masz jakiś pomysł?
- Ano mam - odparł tajemniczo, wystawiając język. Dawny kumpel mógłby być całkiem przydatny w jego walce z mafią... Przyda się każda dłoń do pomocy.
- Czyli go przywieźć? - upewniła się jeszcze.
- Tak - odparł, zapalając papierosa.

Rozdział XVI

"Pan mieszkał z chłopcem? Nie wiedziałam..."

- Właśnie dostałem bardzo przydatne informacje od naszego Steve'a, koteczku i, niestety, nie możemy się dłużej pieścić. Chodź - zielonooki wstał, przytulając blondyna do siebie. Postawił go po chwili na ziemi i cmoknął w nos - Musimy się pospieszyć i zabrać najważniejsze rzeczy. A ja się ubiorę - pobiegł szybko do pokoju, zrzucając szlafrok, złapał go w dłoń i w trybie natychmiastowym narzucił na siebie koszulę i czarne spodnie z klamrami na udach. Wyciągnął z szafy średniej wielkości torbę i zaczął się pakować, w pierwszej kolejności wkładając ukochany szlafrok. Na udo wsunął pasek ze sztyletem, który nieraz uratował mu już życie, oczywiście również katanę, bez której nie miał zamiaru się ruszyć. Blondyn stał jedynie w przedpokoju, nie mając ze sobą nawet butów, nie mówiąc już o innych rzeczach.
- Jak ci pomóc?
- Chodź, wybierz coś dla siebie i spakuj, a ja skoczę jeszcze do łazienki - polecił, faktycznie podskakując ku łazience, po drodze rozpinał pasek. Chłopak podszedł do szafy i zaczął w miarę szybko przeglądać ubrania i pakować te, które wydawały mu się mniejsze od pozostałych. Usłyszał cichy pisk z pomieszczenia, kiedy długowłosy z bólem oddawał mocz. Po chwili umył ręce i wyszedł z łazienki, spuszczając wodę, w oczach miał łzy, jednak nie chciał ich pokazywać. Dorzucił na wierzch torby zbawienną maść w której pokładał sporo nadziei i spojrzał na chłopca - Już?

- Już - kiwnął głową, podając mu plecak - Gdzie pójdziemy?

- Do Lanfen - odparł - I pojedziemy - sprostował, wchodząc w wysokie glany - Hm... Jaki masz rozmiar buta?

- 39 - stanął w przedpokoju, przyglądając się z uwagą - Ale, skoro jedziemy, to mogę pójść tylko w skarpetkach.

- Na to wygląda, bo ja mam 42 - pokazał mu język i wrócił do pokoju, by okryć go długim, czarnym cardiganem, zapinanym na duże guziki. Na jego szyję zarzucił również chustę w odcieniach fioletu - Powinno być ci ciepło, nie chcę, żeby cię przewiało. Chodź, kluseczko - uśmiechnął się uroczo, ciesząc, że zabrał chociaż laptopa, bo czuł, że raczej ich przyszli goście nie będą chcieli pukać do drzwi. Wziął go w ramiona i zamknął za sobą drzwi na klucz, po czym zaczął schodzić po schodach.
- Kaski są w garażu, więc po prostu przytul się do mnie i nie pokazuj na razie buźki, okey? - zaproponował szeptem do jego ucha.
- Dobrze - uśmiechnął się, trochę smutno, jakby coś go martwiło, po czym wtulił się w jego pierś.

- Bo wiesz... Musimy przed nimi zdążyć. Nie dam sobie z nimi wszystkimi rady, chociaż jest tam całkiem sporo pułapek, które uaktywniają się, jeśli ktoś się włamie do domu, ale raczej sporo ich przeżyje i zrobiliby ze mnie mielone. Muszę przyznać, a to ci sami, którzy chcą zrobić mielone z ciebie - wyjaśnił, całując go w policzek.
- Pa, tatusiu! - usłyszeli, kiedy dziewczynka z naprzeciwka wyszła z domu, patrząc badawczo na Collinsa - Pan mieszkał z chłopcem? Nie wiedziałam... - podbiegła do nich, chcąc szarpnąć go za ramię, by zobaczyć dokładniej nowego lokatora. Jasnowłosy mocniej wtulił twarz w tors zielonookiego, by dziewczynka jej nie zobaczyła. Pomachał ręką na przywitanie, mając nadzieję, że kieruje ją w stronę małej, a nie ściany. Kathel uniósł jedną brew do góry, mówiąc szybko:
- To mój brat i jest bardzo chory! - zaczął zbiegać po schodach w maksymalnie szybkim tempie, pozostawiając po sobie jedynie wspomnienie - Było blisko... - mruknął, będąc na dole.
- Chcę go zobaczyć, ma śliczne włosy! - krzyknęła, zbiegając zaraz za nimi. 

- Shit, shit... - podreptał chwilę w miejscu, dawno nie używał swoich szybkich mięśni. Otworzył butem drzwi na klatkę schodową i puścił się pędem do garażu, prawie wpadając na jego drzwi, po drodze krzyknął do kogoś "Dzień dobry!" i z maniakalną prędkością otworzył garaż. Wpadł do środka, wskoczył na motocykl i nałożył kask na głowę jasnowłosego.
- Trzymaj się mnie mocno. Lanfen ma tylko jeden kask, więc będziemy jechali szybko, żeby w razie czego nikt mnie nie zauważył - upchnął włosy za płaszcz, by nie przeszkadzały podczas jazdy i by nikt go po nich nie rozpoznał, po czym posadził Leo za sobą i ruszył, naciskając guzik automatycznego zamykania się drzwi. Blondyn przycisnął się policzkiem do pleców granatowowłosego i mocno zamknął oczy, nie mając najmniejszej ochoty oglądać rozmazanych budynków. Kathel pochylił się lekko, by uzyskać jeszcze większą prędkość, przemykał się na czerwonym świetle, omijając przechodniów - nie mógł się zatrzymać, nie wiadomo kto jeszcze chce go zabić. Miał tylko nadzieję, że blondyn nie zwymiotuje, jak tylko wysiądą...

Rozdział XV

Uwaga! Rozdział, ze względu na sceny przemocy, dla czytelników +16!

"Chciałbym ci coś powiedzieć... Ale... Um... Nie jestem tego..."

Ciemnooka schowała kluczyki do kieszeni i dźwignęła rudowłosego na plecy.
- Ech, ciężki trochę - westchnęła.
- Pomógłbym ci, ale sama wiesz... - powiedział, po czym dodał - Miłej zabawy.
Ziewnął, otwierając drzwi i wszedł do pokoju, gdzie zamknięty siedział jasnowłosy.
- Kocurku... - zaczął, obrzucając pokój badawczym spojrzeniem w poszukiwaniu chłopca. Niebieskooki wysunął głowę zza oparcia kanapy. Przez chwilę przyglądał się Kathelowi, po czym zapytał:
- Co się stało?
- Nic takiego - odparł, uśmiechając się z bólem. Kiedy dotarł do kanapy, od razu na niej usiadł, podciągając nogi z ziemi, zasyczał cicho.
- To nie brzmiało jak nic - odparł, cały czas przyglądając się długowłosemu.
- No... Stary znajomy - uchylił rąbka tajemnicy, spoglądając między nogi. Trzęsącymi się dłońmi odsunął szlafrok, by zobaczyć gazę zaplamioną krwią, zaczął powoli ją odwijać, by ocenić szkody - Czemu wszyscy się tak przysrali do mojego ptaszka?
- A gdzie Lanfen? - spytał, patrząc teraz przez drzwi, czy dziewczyna nie kręci się w korytarzu.
- Poszła z nim... Porozmawiać na osobności - wyjaśnił, głaszcząc delikatnie swoje przyrodzenie. Nie zostały zrobione szkody większe od tych, które już były, ale znów bolało, choć wcześniej udało mu się jakoś uśmierzyć ból.
- Ale nic się nikomu nie stanie, tak? - spytał, choć domyślał się, że wręcz przeciwnie.
- Ojej... Lanfen nie jest tak miłosierna, jak ja... Poza tym, jeśli on by przeżył, powiedziałby o tobie. A wtedy mielibyśmy całą mafię na głowie. Nie możemy do tego dopuścić - pokręcił przecząco głową, zamykając oczy.
- A co to znaczy, że nie jest tak miłosierna jak ty? - zadał kolejne pytanie, mając pustą nadzieję, że będzie umierał bezboleśnie.
- Nie przejmuj się tym już, co? Nagrabił sobie, złamał jej nos - próbował załagodzić sytuację wiedząc, że Leo jest bardzo uczuciowy i ma dobre serce.
- Złamał jej nos? Powinna pojechać do szpitala - stwierdził. I tak, mimo rady Kathela, by się nie przejmował, myśl o długiej i bolesnej śmierci tego człowieka bardzo mocno uczepiła się jego głowy.
- Hej... Głowa do góry - powiedział, uśmiechając się ciepło Collins - Przytulimy się?
Chłopiec przysunął się do zielonookiego i wtulił twarz w jego tors.
- Chciałbym ci coś powiedzieć... Ale... Um... Nie jestem tego... - zaczął, co chwila próbując zmienić początek zdana. Położył dłonie na plecach chłopca i wtulił go w siebie mocniej, nadal zastanawiając się, jak by tu zacząć... Jasnowłosy nic nie mówił, czekając aż Kathel dobierze odpowiednie słowa. Ciekawiło go co znaczy "nie jestem tego".
Po dłuższym namyśle stwierdził, że jeśli ma to powiedzieć, to to zrobi, ponieważ może się nie nadarzyć już taka okazja. Położył palec pod brodę Leo, unosząc jego wzrok ku swojemu, następnie zbliżył się do niego tak, że oglądali z bardzo bliska wzajemnie swoje tęczówki. Otworzył usta, czując, jak szybko i mocno bije jego serce, to przecież tylko kilka słów, w końcu... Nie ma się czego bać...
- Ja... Leo, ja... Cię... Chyba... Leo, zakochałem się w tobie! - wyznał w końcu, spuszczając wzrok. Zarumienił się mocno w poczuciu wstydu, nigdy nie wyznawał swoich uczuć tak głośno, było to więc dla niego coś nowego i... Strasznego.
Chłopiec przytulił się do niego mocniej, podnosząc trochę, by złożyć delikatny pocałunek na jego wargach.

***

Rudowłosy powoli budził się z letargu, otwierając oczy. Na początku wydawało mu się, że stoi prosto, jednak zaraz dotarło do niego, że jest przywiązany do pionowo stojącej deski. Skórzane pasy były zawiązane tak mocno na jego nadgarstkach, kostkach, brzuchu i czole, aż wydawało mu się, że za chwilę przetną go na pół. Do ciemnego, oświetlanego jedynie przez małą żarówkę pokoju weszła czarnowłosa, niosąc stołek. Postawiła go przed mężczyzną i weszła na niego, dopiero teraz mogąc spojrzeć mu prosto w oczy.
- Już się obudziłeś, tygrysku? – pogłaskała go wierzchem dłoni po policzku. Spojrzał na nią, przełykając głośno ślinę.
Zaryzykował - Nie? - dopiero teraz poczuł swój pierwotny strach, który krzyczał, by uciekał, jak najprędzej! Lecz nie miał jak i dokąd... Ciemnooka zaśmiała się, jakby ktoś przed chwilą opowiedział dobry żart.
- W takim razie przedstawię ci przyjaciół, którzy przez całą noc będą pilnowali byś nie zemdlał - zeskoczyła ze stołka i zniknęła na chwilę z jego pola widzenia. Wróciła jednak dość szybko, pchając kilkupiętrową, wysoką szafkę na kółkach. Znów wskoczyła na stołek i pokazała mu jakieś małe pudełeczko - Amoniak, wodorowęglan sodu, karbaminian, azotyn amyli i... lawenda. Mówi ci to coś?
- Yyy... Nie? Azotan, azotan... Makroelement potrzebny roślinom do rozwoju? - spytał, próbując jakoś wyswobodzić swoje dłonie.
- Nie - odparła, patrząc ze zmarszczonym czołem na jego ręce - Nie kombinuj tam nic, bo ci przybije gwoździami... A więc, oświecę cię, pierniczku, są to... Sole trzeźwiące.
- No, okey, a po co? - kolejna osoba, która zamierza go torturować... Dlaczego dał się w to wepchnąć? Kathel przynajmniej nie używał chemii, tylko swoich własnych rąk, prostej broni i fiuta. W tym momencie chyba wolałby być pod opieką długowłosego...
- Już ci tłumaczę. Przez całą noc będziesz mi dzisiaj dostarczał rozrywki swoimi krzykami bólu. Bardziej niż pewne jest, że z tego bólu zemdlejesz, a wtedy ci mali przyjaciele - pokazała na pudełeczka - Z chęcią nam pomogą, by dokończyć zabawę, rozumiesz?
- Posłuchaj... Nie musisz tego robić. Przez ostatnie kilka lat sporo się dorobiłem, przepraszam za ten nos. Oddam ci, co tylko będziesz chciała, a jeśli chcesz, możesz założyć ze mną spółkę, bo nie stoję już tak nisko w naszym świecie, hm? - postanowił złożyć jej propozycję, by jakoś, metodami tonącego, próbować ratować swój tyłek.
- Dobrze, już cię uwalniam - zaśmiała się, odkładając sole na swoje miejsce - Od czego chcesz zacząć? - przysunęła szafkę, by widział wszystkie narzędzia tortur jakie skompletowała czarnooka.
- Poczekaj! A jeśli powiedziałem już komu trzeba, gdzie mieszka Kathel, a oni zjawią się tam za... Która jest godzina? - spytał, chcąc podać dokładny czas.
Dziewczyna zwęziła oczy w szparki, po czym zeskoczyła ze stołka. Wolała zadzwonić do Collinsa i powiedzieć mu o ewentualnym zagrożeniu, tym samym pozwalając jej gościowi na dokładne obejrzenie tego małego, podziemnego pokoiku, z którego była niewiarygodnie dumna. Miał dość wysoki strop, ściany wyłożone boazerią, za to z ziemną podłogą. W całym pomieszczeniu czuć było zapach gleby, szczyn i rozkładających się zwierząt. W rogu stało łóżko, pod którym wykopany został niegłęboki rów.
- Wiesz, po prostu nie spodziewałem się tam ciebie. Miałem przygotować im grunt pod torturki, sam trochę się z nim zabawiając. Podpadł tylu ludziom, aż dziw bierze, że to gówno jeszcze żyje... Planowali zrobić mu bardzo złe rzeczy przed śmiercią, a umierać miał kilka dni... - zamknął oczy oddając się marzeniom.

- Co się stało? - spytał, ziewając długowłosy, zdziwiony, że dziewczyna dzwoni do niego w takim momencie swojej zabawy. Jedną ręką delikatnie głaskał plecy ukochanego, kiedy leżeli oboje na kanapie, on pod spodem, a Leo na jego brzuchu, wtulony ciepło w umięśnioną pierś.
- Weź Leo, jakieś rzeczy i jedźcie do mojego mieszkania. Stevie grzecznie nas ostrzegł, że nie działa sam. Klucze do mieszkania i motocykla są w moim plecaku - powiedziała szybko, po czym od razu się rozłączyła. Powoli podeszła do czarnowłosego, znów wchodząc na stołek.
- Widzisz, jakie masz szczęście. Ty będziesz umierał tylko jedną noc, bo nie mam aż tyle czasu - westchnęła smutno, widocznie żałując, że nie może pociągnąć tego długo - To może najpierw manicure? - pomachała mu przed nosem dziwnym urządzeniem, które służyło, jak się domyślał, do wyrywania paznokci.
- Nie! - krzyknął od razu, z przerażoną miną na twarzy. Sądził raczej, że zainteresuje się przyjacielem, odkładając te tortury na później, widać było gołym okiem, że Kathel nie jest w najlepszej kondycji... Na litość nie miał co liczyć, choć może... - Hej, przecież ci powiedziałem, tak?! Powiem wszystko, co wiem, ale błagam, nie zabijaj mnie!
- Nie chcesz umrzeć? - spytała, umieszczając jego mały palec w urządzeniu - Niedługo będziesz błagał o śmierć.

Rozdział XIV

Uwaga! Rozdział, ze względu na sceny przemocy, dla czytelników +16!

"Popatrz, jak teraz będzie śmiesznie, śmiejmy się wszyscy!"

- Pieprzony obsraniec! - padały kolejne ciosy, od których zielonooki odsuwał się i robił sprawne uniki. Kiedy znaleźli się na środku przedpokoju, wyraz twarzy Kathela zmienił się z obojętnego na sfrustrowany - nie mógł pozwolić, by ten człowiek zobaczył Leo. Uderzył go kantem dłoni w szyję, powodując, że zgiął się wpół, po czym zawiesił rękę na jego szyi, kopiąc go kolanem w brzuch.
- Hej, hej... Spokojnie - ryzyko uduszenia było bardzo bliskie przy jakimkolwiek poruszeniu, toteż mężczyzna nie ruszał się, dysząc jedynie mocno. Długowłosy patrzył na niego spod przymrużonych powiek, oceniając krótkie, rude włosy i nienawistny wyraz twarzy; zastanawiał się, kim jest ten człowiek. Lanfen spokojnie zamknęła drzwi na zamek, po czym załapała mocno ręce ich gościa za jego plecami i skuła kajdankami. Kathel nawet nie zauważył skąd dziewczyna je wyciągnęła.
- Ło, policyjantka - powiedział Kathel, zmuszając napastnika do ugięcia kolan. Kucnął, spoglądając w jego oczy - Co robisz w moim domu?
Nieznajomy splunął mu w twarz, krzycząc - Przyszedłem cię zabić! - jego twarz wyrażała ostatnie stadium furii, kiedy miotał się, próbując odzyskać wolność.
- Ale dlaczego? - spytał, nadal spokojnie zastanawiając się, skąd zna tego typa i co mu takiego zrobił.
- Tyle lat... Tyle lat cię, gnido, szukałem! Nie odpuszcz...! - Collins zdzielił go otwartą ręką po twarzy - Nie potrafisz się zachować w cudzym mieszkaniu.
Czarnowłosa w tym czasie zaczęła przeszukiwać jego kieszenie, mając nadzieję, że znajdzie coś ciekawego lub cennego.
- Ach, to... Już pamiętam! - przypomniał sobie, skąd zna człowieka. Był to jego dawny kolega z domu dziecka, dorastając ich drogi rozeszły się - Kathel został skrytobójcą, a Stevie trafił do mafii. Potem ich drogi zeszły się, jednak nie po to, by przywitać się przy piwie po latach...

Tęskny, błagalny wzrok, proszący o litość wpatrywał się w zabójcę, roniąc łzy - Kathel... - Liczył na jakieś ostatki człowieczeństwa w jego sercu, rozpacz, tak wielka rozpacz... I furia. Gniew. Nie mógł się jednak poruszyć, przykuty do nogi stołu bilardowego, skrępowany dla pewności sznurem - Collins nie zapomniał o niczym. Śmiał się głośno, przejeżdżając dłonią po jego nagich pośladkach, zaczął wyliczać, przesuwając lufę w różne części ciała jego dwójki dzieci - Idzie - rak - niebo - rak - jak - uszczypnie - będzie - znak! - znów zaczął się śmiać, kiedy usłyszał strzał, a później płacz i krzyk przerażenia, kiedy nieprzytomny z bólu chłopiec opadł na ziemię, plama krwi powiększała się pod nim, barwiąc sukienkę dziewczynki, klęczącej obok niego.
- Popierdoleńcu, zostaw je! Masz mnie! Cholera, zostaw chociaż moje dzieci!
- Spokojnie, jeszcze żyje. W przeciwieństwie do mamusi - zakończył śpiewnie, wskazując lufą na kobietę leżącą nieopodal. Miała otwarte oczy, jej ostatnim widokiem był nagi mąż, skrępowany, pod nadzorem okrutnego zabójcy, który bawił się nim i męczył tak, jak tylko miał na to ochotę. Co za upokorzenie i strach, strach o dzieci i ich życie, hańba, zszargany honor, jak można... Kathel nie był już człowiekiem.
- I jak, fajnie?! - warknął, przykładając lufę do jego głowy - Czujesz się gorzej, niż ja wtedy? Tak?! Popatrz, jak teraz będzie śmiesznie, śmiejmy się wszyscy! - jego śmiech był straszny i okrutny, kiedy kopniakiem przewrócił mężczyznę na brzuch i jednym, mocnym ruchem wsadził mu lufę rewolweru w odbyt, przy wtórze tak pożądanego jęku bólu - Ani drgnijcie, bo zapłodnię waszego tatę nabojem - ostrzegł dzieci, grając sobie na ich miłości. Bawił się ich uczuciami, w tak niegodziwy sposób, raniąc tak dotkliwie... - Ślicznie śpiewasz, chcę usłyszeć tego więcej! - krzyknął, przesuwając rewolwer w górę, znów wbił go ze zdwojoną siłą, przy wtórze wrzasku cierpienia.
Dziewczynka nie wytrzymała i z dzikim wrzaskiem skoczyła ku zabójcy - on tylko na to czekał. Złapał ją w locie i przycisnął do swojej piersi, oblizując lubieżnie policzek.
- Zmieniam zdanie. Zabawimy się inaczej, Stevie! Patrz na przedstawienie, jakie ci przygotowałem! - płaczącą dziewczynkę przycisnął mocno do ziemi, rozcinając jej ubrania, po czym rozpiął rozporek i, z perfidnym uśmiechem, patrząc prosto w oczy mężczyzny, wbił w nią swój członek, słuchając pisku i szlochu, jęknął z przyjemnością - Och, jak mi dobrze, powiedz, że tobie też dobrze! - mężczyzna wił się, szlochając, krzycząc, miotając przekleństwami  jednak nie dawało to skutku. Brutalny gwałt nadal nie dobiegał końca.
Wszyscy członkowie mafii byli wybici. Zostali już tylko oni, nad nimi najbardziej się znęcał. Tak mocno go nienawidził.

- Tak, tak, pamiętam... Jak tam żona? Córcia? Przyszedłeś się zabawić?
- Skurwysynie, zabiję cię! - rzucił się ku niemu, jednak chłopak znów wykonał udany unik i przycisnął go stopą do ziemi - Było mi wtedy tak dobrze, och, te krzyki, te jęki, masz jakieś nowe dzieci? -przerażający i okrutny.
Chinka stanęła za długowłosym i wspięła się na palcach, by szepnąć mu coś na ucho.
- Kathel, nie przesadzaj, nie jesteś w formie...
- Ach, ale już wracam... - mruknął, zdejmując z niego nogę. - No i co mam zrobić, tak poza tym? Sama słyszysz, gościu przyszedł mnie zabić - wyjaśnił, wzruszając ramionami.
-No to rób co chcesz - wzruszyła ramionami - Może i tym razem ojciec tej małej zdziry się nie zainteresuje jak usłyszy ryk tej świni.
- O-och... Może i masz rację... - W tym momencie wylądował na podłodze, ponieważ, korzystając z ich nieuwagi, mężczyzna podciął mu nogi - Zginiesz! - krzyknął.
- Zamknij twarz, Stevie, naprawdę! - podturlał się do niego i wepchnął mu połę szlafroka do ust, po czym przytkał dłonią i usiadł na nim okrakiem, by ten nie mógł się ruszyć.
- To już przeszłość, Stevie, zemściłem się na tobie, więc teraz to ty mnie atakujesz... - usłyszeli złośliwe mamrotanie.
- A co on ci takiego zrobił? - spytała, wiedząc, że Collins potrafił okrutnie mścić się nawet za błahe przewinienia.
- Nieważne... Upokorzył mnie. Mój honor został narażony, a mój honor to bardzo ważna rzecz - wyjaśnił, głaszcząc mężczyznę uspokajająco po głowie.
- Tak wiem, honor-sronor - wywróciła oczami - Więc co zrobisz?
- Nie wiem. Chyba będę zmuszony go... - nie dokończył, gdyż dostał solidnego kopniaka w plecy, przy czym zgiął się wpół, zanosząc kaszlem. Kathel zauważył, że dłonie mężczyzny na jego plecach znajdują się w takim położeniu niebezpiecznie blisko jego klejnotów... Przesunął się do przodu, siadając bliżej jego karku.
- Zmuszony go... - machnęła ręką, ponaglając go, by dokończył.
- Zabić - dokończył, umaszczając się wygodniej na jego karku, ocierając w perwersyjny sposób intymnymi częściami swojego ciała o skórę dawnego "kolegi".
- Tutaj? - spytała, siadając na podłodze naprzeciwko Kathela, blisko głowy ich "gościa".
- No, to by było niebezpieczne - zniżył głos, podnosząc jego głowę za włosy do góry - Pamiętasz Steviego? - zastanawiał się, czy przyjaciółka nadal kojarzy go z sierocińca.
- Ach taak, to ta menda co nieraz dostała po dupie za znęcanie się nad tobą - pogłaskała Steaviego - Pamiętasz mnie, prosiaczku?
Krótkowłosy warknął, zabierając głowę, odtrącając od siebie jej dłoń. Powoli się uspokajał, jednak pragnienie zemsty nadal w nim pozostało. Po chwili tak gwałtownie wstał na klęczkach, że zielonooki spadł za niego, nie zdążając zareagować. Zaatakował go, wgryzając się w jego ramię, na co on zareagował jedynie mocniejszym zaciśnięciem zębów i uderzeniem z pięści w twarz. Wymykający się spod kontroli osobnik wstał i chciał nadepnąć na swojego byłego oprawcę, który przetoczył się zaraz obok, podnosząc nogi, kopnął go obydwoma, przewracając na drzwi łazienki, które wyłamał, wpadając do środka.
- No śmieciu! Co za cielsko... - westchnął, wstając z podłogi.
- Jak się rzuca, niewyżyty jakiś - westchnęła, wstając z podłogi i zaglądając do łazienki. Po drodze zamknęła drzwi od pokoju, w którym skulony na kanapie siedział Leo.
Stevie zaatakował ją, znienacka uderzając mocno w nos czołem.
- Kurnaaaaa - krzyknęła, odsuwając się do tyłu i przyciskając dłoń do krwawiącego nosa - Posrało cię człowieku?! Chcesz zginąć w męczarniach?
Kathel prędko doskoczył do pokoju, chwytając w biegu katanę, pozostawioną w poprzednich dniach na wierzchu. Wpadł do łazienki, zadziwiająco szybko przykładając ją do gardła mężczyzny - O ty pierdoło obsrana... Może jeszcze się z tobą zabawię, jak wtedy! - mężczyzna przestał się ruszać. Wiedział, że Collins w swych atakach potrafi być błyskawiczny, wiedział po owym pamiętnym dniu...
- Przyłóż sobie lód, ptaszynko, jest trochę w zamrażarce. - polecił ciemnowłosej z troską przyjaciel.
Chinka poszła wyraźnie zdenerwowana do kuchni, klnąc pod nosem. Blondyn uchylił odrobinę drzwi, żeby zobaczyć co się stało.
- Hej, czy to nie jest ten chłoptaś, którego pokazują ciągle w telewizji? Też się z nim tak zabawiasz, jak ze mną i moimi dziećmi, co? Masz nową zabaweczkę?
- Zamknij ryj, psie! - warknął, przyciskając go do ściany.
Dziewczyna wróciła, trzymając teraz lodowy okład przy twarzy.
- Jeśli złamałeś mi nos, to ja ci złamię tego twojego kutasa z krainy liliputów - warknęła - A ty co się patrzysz? To nie dla dzieci - zamknęła drzwi, zamykając jasnookiemu możliwość kontrolowania sytuacji.
- A może to twój chłopiec, hę? - w głowie mężczyzny narodził się nowy pomysł. Chciał odwdzięczyć się zabójcy tym samym, znęcając się nad Leo, najlepiej później wydając tę tajemnicę, że właśnie tutaj on się znajduje. Teraz jednak nie miał ku temu większych predyspozycji zwłaszcza, że granatowowłosy odsunął się, nadal przykładając do niego miecz - Łam - powiedział do Chinki.
- Teraz? Wiesz jak on się będzie darł? Już nie raz to robiłam - usiadła na szafce, przyglądając się rudowłosemu.
- Oh, wyobrażam sobie - uśmiechnął się szeroko, zbliżając usta do przerażonej twarzy mężczyzny - To może wyskoczymy na jakąś... Kawę? - polizał go po twarzy, przy czym ofiara wzdrygnęła się z obrzydzeniem - Ty plugawy...
- Zamilcz! Właśnie sobie przypomniałem, że nie mogę wychodzić z domu i... Lanfen, boję się ciebie!
Dziewczyna zaśmiała się odrobinę przerażająco.
- Spokojnie, jak przestanę krwawić, to zabiorę go w pewne specjalne miejsce - puściła do niego oczko - I zajmę się należycie.
- Dobra, w każdym razie, ja nie mam już do niego żalu, więc... - w tym momencie dostał mocnego kopniaka z kolana w jego najukochańsze miejsce... Upadł na ziemię momentalnie, płacząc z bólu - Nienawidzę cię skurwielu, cholera, już mam do ciebie, oj mam żal! - wypiszczał, trzymając się za bolące miejsce.
- Stevie, tylko pogarszasz sprawę - pokręciła głową z niezadowoleniem - Wydłużasz sobie czas tortur, wiesz? Ja bym na twoim miejscu siedziała grzecznie.
Mężczyzna chciał wymierzyć kolejnego kopniaka Collinsowi, jednak on podciął mu ścięgno w stopie powodując, że upadł na ziemię, nawet nie orientując się, kiedy to się zdarzyło, następnie nacisnął kolanem na jego krtań, podduszając go co chwilę, nie pozwalał mu jednak się udusić - Cholera, to tak boli... - jęknął piskliwie.
- Mam nadzieję, że ściany w tym mieszkaniu są dość grube, bo drzecie się oboje, jakby was na żywca skalpowali - westchnęła, wstając z szafki - O, to jest myśl! Już dawno nikogo nie skalpowałam, co ty na to, Stevie?
Rudowłosy wygulgotał coś jedynie, próbując dostać kolanem w czułe miejsce długowłosego - Same nieczyste zagrania, pierdoło. Grabisz sobie ładnie... - westchnął, szepcząc, by nie musieć ujawniać piskliwego głosu - Rób mu co tam chcesz i tak czuję, że będzie cierpiał bardziej niż ja... - wystrzelił łokciem do tyłu, przywołując jego nogi do porządku, po czym, wyciągnął z kieszeni szlafroka małą strzykawkę - No już, już... Będzie... Źle! - próbował wbić igłę w jego szyję, jednak on miotał się na wszystkie strony. Po jakimś czasie szamotaniny trafił i odskoczył od niego, przeczekując falę drgawek, a w końcu całkowite zwiotczenie mięśni. - Tępy chuj.
Chinka westchnęła, odkładając woreczek z lodem na szafkę. Krew na szczęście przestała lecieć. Dotknęła delikatnie swojego nosa. Bolało, jednak miała nadzieję, że nie jest złamany, a jedynie obtłuczony.
- Pożyczę sobie twój samochód - złapała Steviego za nogi i wywlekła go do przedpokoju - Wrócę pewnie nad ranem.
Długowłosy, podpierając się ściany, wyszedł do swojego pokoju, po czym, na ugiętych nogach, zbliżył się do niej, podając jej klucze.
- No to trzymaj. Nienawidzę, śmiecia. Mój biedny siusiaczek... - jęknął, kierując się do pokoju, gdzie znajdował się jego kochany Leo.